ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.126

1.126.1

अम॑न्दा॒न्त्स्तोमा॒न्प्र भ॑रे मनी॒षा सिन्धा॒वधि॑ क्षिय॒तो भा॒व्यस्य॑ ।
यो मे॑ स॒हस्र॒ममि॑मीत स॒वान॒तूर्तो॒ राजा॒ श्रव॑ इ॒च्छमा॑नः ॥

ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ କୂଳରେ ମୁଁ ବୁଦ୍ଧିରେ ସ୍ତୁତିଗୀତ ଅର୍ପଣ କରେ; ମୋ ପାଇଁ ହଜାରେ ସୋମ-ସବନ ମାପିଥିବା, ଯଶ ଇଚ୍ଛୁକ ଅଚଞ୍ଚଳ ରାଜା ପାଇଁ।

श॒तं राज्ञो॒ नाध॑मानस्य नि॒ष्काञ्श॒तमश्वा॒न्प्रय॑तान्त्स॒द्य आद॑म् ।
श॒तं क॒क्षीवाँ॒ असु॑रस्य॒ गोनां॑ दि॒वि श्रवो॒ऽजर॒मा त॑तान ॥

ନାଧମାନ ରାଜାଙ୍କଠାରୁ ଶହେ ସୁନା ହାର ଓ ଶହେ ଯୋଡ଼ା ଘୋଡ଼ା ତୁରନ୍ତ ମୋତେ ମିଳିଲେ; ଅସୁରଙ୍କ ଶହେ ଗାଈ କକ୍ଷୀବାନଙ୍କୁ ମିଳିଲେ; ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଜର ଯଶ ବିସ୍ତାର କଲେ।

उप॑ मा श्या॒वाः स्व॒नये॑न द॒त्ता व॒धूम॑न्तो॒ दश॒ रथा॑सो अस्थुः ।
ष॒ष्टिः स॒हस्र॒मनु॒ गव्य॒मागा॒त्सन॑त्क॒क्षीवाँ॑ अभिपि॒त्वे अह्ना॑म् ॥

ଶ୍ୟାବମାନେ ନିଜ ଦାନରେ ମୋତେ ଦେଲେ; ପତ୍ନୀ ସହିତ ଦଶଟି ରଥ ଠିଆ ହେଲେ। ଷାଠିଏ ହଜାର ଗୋଧନ ମୋ ପଛେ ଆସିଲା; କକ୍ଷୀବାନ ଦିନର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହା ସଦା ପାଇଲେ।

च॒त्वा॒रिं॒शद्दश॑रथस्य॒ शोणाः॑ स॒हस्र॒स्याग्रे॒ श्रेणिं॑ नयन्ति ।
म॒द॒च्युतः॑ कृश॒नाव॑तो॒ अत्या॑न्क॒क्षीव॑न्त॒ उद॑मृक्षन्त प॒ज्राः ॥

ଦଶରଥଙ୍କ ତେଜସ୍ୱୀ ଘୋଡ଼ା ଚାଳିଶ; ସେମାନେ ହଜାରର ଆଗରେ ନିଜ ଧାରା ଚଳାନ୍ତି। ମଦଚ୍ୟୁତ, କୃଶନାବନ୍ତ ଉତ୍ତମ ଅଶ୍ୱଙ୍କୁ — କକ୍ଷୀବାନଙ୍କ ସାଥୀ ପଜ୍ରମାନେ ଶୁଦ୍ଧ କରି ସଜାଇଲେ।

पूर्वा॒मनु॒ प्रय॑ति॒मा द॑दे व॒स्त्रीन्यु॒क्ताँ अ॒ष्टाव॒रिधा॑यसो॒ गाः ।
सु॒बन्ध॑वो॒ ये वि॒श्या॑ इव॒ व्रा अन॑स्वन्तः॒ श्रव॒ ऐष॑न्त प॒ज्राः ॥

ପୂର୍ବ କ୍ରମ ଅନୁସାରେ ମୁଁ ତିନୋଟି ଯୋଡ଼ା ରଥ ଓ ଆଠଟି ଅଚୁକ ଗୋଧନ ନେଲି; ଭଲ ବନ୍ଧନଯୁକ୍ତ, ବିଶ ପରି, ବରା ଥିବା ପଜ୍ରମାନେ — ଗୋହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଯଶ ଖୋଜିଲେ।

आग॑धिता॒ परि॑गधिता॒ या क॑शी॒केव॒ जङ्ग॑हे ।
ददा॑ति॒ मह्यं॒ यादु॑री॒ याशू॑नां भो॒ज्या॑ श॒ता ॥

ବାନ୍ଧି ହୋଇଥିବା ଓ ଘେରା ହୋଇଥିବା, କଶୀକା ପରି ପ୍ରକଟ ହେଉଥିବା — ଯାଦୁରୀ ମୋତେ ଦିଏ; ଦ୍ରୁତଗାମୀଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ଶହେ (ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ)।

उपो॑प मे॒ परा॑ मृश॒ मा मे॑ द॒भ्राणि॑ मन्यथाः ।
सर्वा॒हम॑स्मि रोम॒शा ग॒न्धारी॑णामिवावि॒का ॥

ମୋ ପାଖକୁ ଆ, ମୋ ଦୋଷ ପୋଛିଦିଅ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗଣନା ନ କର; ମୁଁ ଗାନ୍ଧାରୀ ମେଷୀ ପରି ସର୍ବାଙ୍ଗ ଲୋମଶ।