ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 10.176

10.176.1

प्र सू॒नव॑ ऋभू॒णां बृ॒हन्न॑वन्त वृ॒जना॑ ।
क्षामा॒ ये वि॒श्वधा॑य॒सोऽश्न॑न्धे॒नुं न मा॒तर॑म् ॥

ṛbhukaḷuṭe mahāndāyaṉmāraṉ śaktiyōṭe sarvadāyakaneyāṇ stutikkunnu; avar dhēnuvine amme pōle bhakṣikkunnu.

प्र दे॒वं दे॒व्या धि॒या भर॑ता जा॒तवे॑दसम् ।
ह॒व्या नो॑ वक्षदानु॒षक् ॥

ദിവ്യമായ പ്രാർഥനയോടെ ആ ദേവനായ ജാതവേദസ്സിനെ മുന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക; ഞങ്ങളുടെ ഹവിസ്സുകൾ അവൻ ക്രമമായി എത്തിക്കട്ടെ.

अ॒यमु॒ ष्य प्र दे॑व॒युर्होता॑ य॒ज्ञाय॑ नीयते ।
रथो॒ न योर॒भीवृ॑तो॒ घृणी॑वाञ्चेतति॒ त्मना॑ ॥

ദേവന്മാരെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഈ ഹോതാവ് യജ്ഞത്തിനായി മുന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു; ചുറ്റപ്പെട്ട രഥംപോലെ തേജസ്വിയായ അവൻ സ്വയം തന്നെ പ്രകാശിക്കുന്നു.

अ॒यम॒ग्निरु॑रुष्यति अ॒मृता॑दिव॒ जन्म॑नः ।
सह॑सश्चि॒द्सही॑यान्दे॒वो जी॒वात॑वे कृ॒तः ॥

ഈ അഗ്നി അമൃതത്വത്തിൽ നിന്ന് ജന്മത്തിലേക്കെന്നപോലെ ഉയർന്നുവരുന്നു; ബലത്തെക്കാളും ബലവാനായ ഈ ദേവൻ ജീവനായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.