ઋગ્વેદ · સૂક્ત 10.177

10.177.1

प॒तं॒गम॒क्तमसु॑रस्य मा॒यया॑ हृ॒दा प॑श्यन्ति॒ मन॑सा विप॒श्चितः॑ ।
स॒मु॒द्रे अ॒न्तः क॒वयो॒ वि च॑क्षते॒ मरी॑चीनां प॒दमि॑च्छन्ति वे॒धसः॑ ॥

અસુરની માયાથી છુપાયેલા પતંગને જ્ઞાનીઓ હૃદય અને મનથી જુએ છે. સમુદ્રની અંદર કવિઓ સ્પષ્ટ જુએ છે; સર્જકો પ્રકાશકિરણોનું સ્થાન શોધે છે.

प॒तं॒गो वाचं॒ मन॑सा बिभर्ति॒ तां ग॑न्ध॒र्वो॑ऽवद॒द्गर्भे॑ अ॒न्तः ।
तां द्योत॑मानां स्व॒र्यं॑ मनी॒षामृ॒तस्य॑ प॒दे क॒वयो॒ नि पा॑न्ति ॥

પતંગ મનથી વાણીને ધારણ કરે છે; ગંધર્વે તેને ગર્ભની અંદર બોલી. એ ચમકતી, દિવ્ય બુદ્ધિનું કવિઓ ઋતના સ્થાને રક્ષણ કરે છે.

अप॑श्यं गो॒पामनि॑पद्यमान॒मा च॒ परा॑ च प॒थिभि॒श्चर॑न्तम् ।
स स॒ध्रीचीः॒ स विषू॑ची॒र्वसा॑न॒ आ व॑रीवर्ति॒ भुव॑नेष्व॒न्तः ॥

ન થોભનારા એ રક્ષકને મેં જોયો; તે આવવા-જવાના માર્ગોમાં ચાલે છે. તે એક દિશામાં અને અનેક દિશાઓમાં ગતિ કરે છે, અને લોકોની અંદર ફરી ફરી ઘૂમે છે.