ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 10.177

10.177.1

प॒तं॒गम॒क्तमसु॑रस्य मा॒यया॑ हृ॒दा प॑श्यन्ति॒ मन॑सा विप॒श्चितः॑ ।
स॒मु॒द्रे अ॒न्तः क॒वयो॒ वि च॑क्षते॒ मरी॑चीनां प॒दमि॑च्छन्ति वे॒धसः॑ ॥

ଅସୁରଙ୍କ ମାୟାରେ ଲୁଚିଥିବା ପତଙ୍ଗକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ହୃଦୟ ଓ ମନ ଦ୍ୱାରା ଦେଖନ୍ତି। ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ କବିମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖନ୍ତି; ସ୍ରଷ୍ଟାମାନେ ଆଲୋକ-ରଶ୍ମିର ସ୍ଥାନ ଖୋଜନ୍ତି।

प॒तं॒गो वाचं॒ मन॑सा बिभर्ति॒ तां ग॑न्ध॒र्वो॑ऽवद॒द्गर्भे॑ अ॒न्तः ।
तां द्योत॑मानां स्व॒र्यं॑ मनी॒षामृ॒तस्य॑ प॒दे क॒वयो॒ नि पा॑न्ति ॥

ପତଙ୍ଗ ମନ ଦ୍ୱାରା ବାଣୀକୁ ଧାରଣ କରେ; ଗନ୍ଧର୍ବ ତାହାକୁ ଗର୍ଭ ଭିତରେ କହିଲେ। ସେହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପ୍ରଜ୍ଞାକୁ କବିମାନେ ଋତର ସ୍ଥାନରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

अप॑श्यं गो॒पामनि॑पद्यमान॒मा च॒ परा॑ च प॒थिभि॒श्चर॑न्तम् ।
स स॒ध्रीचीः॒ स विषू॑ची॒र्वसा॑न॒ आ व॑रीवर्ति॒ भुव॑नेष्व॒न्तः ॥

ଅଟକନ୍ତା ସେହି ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିଲି; ସେ ଆସିବା ଓ ଯିବାର ପଥରେ ଚାଲେ। ସେ ଏକ ଦିଗରେ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗରେ ଗମନ କରେ, ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କ ଭିତରେ ପୁନଃ ପୁନଃ ଘୂରେ।