Ṛgveda · Sūkta 10.177
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.177.1
प॒तं॒गम॒क्तमसु॑रस्य मा॒यया॑ हृ॒दा प॑श्यन्ति॒ मन॑सा विप॒श्चितः॑ ।
स॒मु॒द्रे अ॒न्तः क॒वयो॒ वि च॑क्षते॒ मरी॑चीनां प॒दमि॑च्छन्ति वे॒धसः॑ ॥
Der durch die Magie des Asura verborgene Vogel wird von den Weisen mit Herz und Geist gesehen. Im Innern des Ozeans sehen die Dichter klar; die Schöpfer suchen den Ort der Lichtstrahlen.
10.177.2
प॒तं॒गो वाचं॒ मन॑सा बिभर्ति॒ तां ग॑न्ध॒र्वो॑ऽवद॒द्गर्भे॑ अ॒न्तः ।
तां द्योत॑मानां स्व॒र्यं॑ मनी॒षामृ॒तस्य॑ प॒दे क॒वयो॒ नि पा॑न्ति ॥
Der Vogel trägt die Rede mit seinem Geist; der Gandharva sprach sie im Schoß. Die Dichter wachen über jene leuchtende, himmlische Einsicht an der Stätte der kosmischen Ordnung.
10.177.3
अप॑श्यं गो॒पामनि॑पद्यमान॒मा च॒ परा॑ च प॒थिभि॒श्चर॑न्तम् ।
स स॒ध्रीचीः॒ स विषू॑ची॒र्वसा॑न॒ आ व॑रीवर्ति॒ भुव॑नेष्व॒न्तः ॥
Ich sah den Hüter, der nie ruht, der auf den Wegen des Kommens und Gehens schreitet. Gemeinsam und auseinander ziehend, in Licht gehüllt, kreist er immer wieder innerhalb der Welten.