ऋग्वेद · सूक्त 4.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.27.1
गर्भे॒ नु सन्नन्वे॑षामवेदम॒हं दे॒वानां॒ जनि॑मानि॒ विश्वा॑ ।
श॒तं मा॒ पुर॒ आय॑सीररक्ष॒न्नध॑ श्ये॒नो ज॒वसा॒ निर॑दीयम् ॥
गर्भात असतानाच मी देवांचे सर्व जन्म जाणले. शंभर लोखंडी किल्ल्यांनी मला अडवले; मग गरुडाने आपल्या वेगाने मला बाहेर उडवले.
4.27.2
न घा॒ स मामप॒ जोषं॑ जभारा॒भीमा॑स॒ त्वक्ष॑सा वी॒र्ये॑ण ।
ई॒र्मा पुरं॑धिरजहा॒दरा॑तीरु॒त वाताँ॑ अतर॒च्छूशु॑वानः ॥
त्याने मला आपल्या वेगाने सोडले नाही; तो माझ्याजवळच राहिला. नगरभंजक शत्रूंना सोडून गेला, आणि गर्जना करत तो वाऱ्यांच्या पलीकडे गेला.
4.27.3
अव॒ यच्छ्ये॒नो अस्व॑नी॒दध॒ द्योर्वि यद्यदि॒ वात॑ ऊ॒हुः पुरं॑धिम् ।
सृ॒जद्यद॑स्मा॒ अव॑ ह क्षि॒पज्ज्यां कृ॒शानु॒रस्ता॒ मन॑सा भुर॒ण्यन् ॥
गरुड गर्जला तेव्हा आकाशातून त्याने विविध दिशांना आपले बल दाखवले; वारे नगरभंजकाला उचलू लागले तेव्हा त्याच्यासाठी त्याने सोडले; तेजस्वी धनुर्धराने मनाच्या वेगाने धनुष्याची दोरी सोडली.
4.27.4
ऋ॒जि॒प्य ई॒मिन्द्रा॑वतो॒ न भु॒ज्युं श्ये॒नो ज॑भार बृह॒तो अधि॒ ष्णोः ।
अ॒न्तः प॑तत्पत॒त्र्य॑स्य प॒र्णमध॒ याम॑नि॒ प्रसि॑तस्य॒ तद्वेः ॥
वेगाने जाणारा गरुड इंद्राप्रमाणे भुज्युला घेऊन गेला; उंचावरून वर पंख पसरून तो उडाला. सोडलेल्या पक्ष्याच्या मार्गात त्याचे पीस होते.
4.27.5
अध॑ श्वे॒तं क॒लशं॒ गोभि॑र॒क्तमा॑पिप्या॒नं म॒घवा॑ शु॒क्रमन्धः॑ अध्व॒र्युभिः॒ प्रय॑तं॒ मध्वो॒ अग्र॑म् ।
इन्द्रो॒ मदा॑य॒ प्रति॑ ध॒त्पिब॑ध्यै॒ शूरो॒ मदा॑य॒ प्रति॑ ध॒त्पिब॑ध्यै ॥
मग गायींच्या दुधात मिसळलेला, पांढरा तेजस्वी कलश उदार इंद्राने आनंदासाठी स्वीकारला; पुरोहितांनी मधाची पहिली धार ओतली. वीर इंद्राने पिण्यासाठी आनंदाकरिता ते ठेवले.