ਅਥਰਵਵੇਦ · ਸੂਕਤ 1.32

1.32.1

इदं जनासो विदथ महद्ब्रह्म वदिष्यति ।
न तत्पृथिव्यां नो दिवि येन प्राणन्ति वीरुधः ॥ १.३२.१ ॥

ਹੇ ਲੋਕੋ, ਇਸ ਵਿਦਥ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮ (ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ) ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੂਟੀਆਂ ਪ੍ਰਾਣ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

अन्तरिक्ष आसां स्थाम श्रान्तसदामिव ।
आस्थानमस्य भूतस्य विदुष्टद्वेधसो न वा ॥ १.३२.२ ॥

ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹਾਂ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬੈਠਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਜੀਵ ਦਾ ਆਧਾਰ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

यद्रोदसी रेजमाने भूमिश्च निरतक्षतम् ।
आर्द्रं तदद्य सर्वदा समुद्रस्येव श्रोत्याः ॥ १.३२.३ ॥

ਜਦੋਂ ਦਿਊਲੋਕ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਗਏ, ਤਦ ਉਹ ਨਮੀ ਅੱਜ ਵੀ ਸਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

विश्वमन्यामभीवार तदन्यस्यामधि श्रितम् ।
दिवे च विश्ववेदसे पृथिव्यै चाकरं नमः ॥ १.३२.४ ॥

ਹੇ ਅਭਿਭਵ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਸਰਬਗਿਆਨੀ ਦਿਊਲੋਕ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।