அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 1.32

1.32.1

इदं जनासो विदथ महद्ब्रह्म वदिष्यति ।
न तत्पृथिव्यां नो दिवि येन प्राणन्ति वीरुधः ॥ १.३२.१ ॥

மக்களே, இந்தச் சபையில் இந்த மகத்தான பிரம்மம் (புனித வாக்கு) பேசப்படும். பூமியிலோ வானத்திலோ அதற்கு நிகரானது இல்லை; அதனால் தாவரங்கள் உயிர் பெறுகின்றன.

अन्तरिक्ष आसां स्थाम श्रान्तसदामिव ।
आस्थानमस्य भूतस्य विदुष्टद्वेधसो न वा ॥ १.३२.२ ॥

நாம் இந்த மூலிகைகளின் அந்தரிக்ஷத்தில் நிற்கிறோம், களைத்தவன் அமர்வது போல. இந்த உயிரினத்தின் ஆதாரம் எதுவென்று இரு வகை ஞானிகள் அறிவார்களா இல்லையா.

यद्रोदसी रेजमाने भूमिश्च निरतक्षतम् ।
आर्द्रं तदद्य सर्वदा समुद्रस्येव श्रोत्याः ॥ १.३२.३ ॥

வானும் பூமியும் நடுங்கியபடி வடிவமைக்கப்பட்டபோது, அந்த ஈரம் இன்றும் எப்போதும் கடலின் ஓடைகளைப் போல நிலைத்திருக்கிறது.

विश्वमन्यामभीवार तदन्यस्यामधि श्रितम् ।
दिवे च विश्ववेदसे पृथिव्यै चाकरं नमः ॥ १.३२.४ ॥

அனைத்தும் ஒன்றில் உள்ளது, அது மற்றொன்றில் சார்ந்துள்ளது. ஓ வெல்பவளே, வானுக்கும் அனைத்தறி பூமிக்கும் நான் வணக்கம் செலுத்தினேன்.