અથર્વવેદ · સૂક્ત 6.101

6.101.1

आ वृषायस्व श्वसिहि वर्धस्व प्रथयस्व च ।
यथाङ्गं वर्धतां शेपस्तेन योषितमिज्जहि ॥ ६.१०१.१ ॥

બળદની જેમ ઊઠ, ફૂંફાડો માર, વધ અને પ્રસર. અંગ વધે; તેનાથી સ્ત્રી તરફ ધસ.

येन कृषं वाजयन्ति येन हिन्वन्त्यातुरम् ।
तेनास्य ब्रह्मणस्पते धनुरिवा तानया पसः ॥ ६.१०१.२ ॥

જેનાથી કૃશને બળ આપે છે અને જેનાથી આતુરને પ્રેરે છે, તેનાથી જ, હે બ્રહ્મણસ્પતિ, એનું અંગ ધનુષની જેમ તાણ.

आहं तनोमि ते पसो अधि ज्यामिव धन्वनि ।
क्रमस्व ऋष इव रोहितमनवग्लायता सदा ॥ ६.१०१.३ ॥

હું તારા અંગને ધનુષ પર દોરીની જેમ તાણું છું. ઋષભ અને લાલ મૃગની જેમ, સદા થાક્યા વિના આગળ વધ.