अथर्ववेद · सूक्त 6.101

6.101.1

आ वृषायस्व श्वसिहि वर्धस्व प्रथयस्व च ।
यथाङ्गं वर्धतां शेपस्तेन योषितमिज्जहि ॥ ६.१०१.१ ॥

वृषभाप्रमाणे उठ, फुत्कार दे, वाढ आणि पसर. अवयव वाढो; त्याद्वारे स्त्रीकडे झेप घे.

येन कृषं वाजयन्ति येन हिन्वन्त्यातुरम् ।
तेनास्य ब्रह्मणस्पते धनुरिवा तानया पसः ॥ ६.१०१.२ ॥

ज्याने कृशाला बळ देतात, ज्याने आतुराला प्रेरित करतात, त्याच्यानेच, हे ब्रह्मणस्पते, याचा अवयव धनुष्यासारखा ताण.

आहं तनोमि ते पसो अधि ज्यामिव धन्वनि ।
क्रमस्व ऋष इव रोहितमनवग्लायता सदा ॥ ६.१०१.३ ॥

मी तुझा अवयव धनुष्यावरच्या दोरीसारखा ताणतो. ऋषभाप्रमाणे, तांबड्या हरिणाप्रमाणे, कधीही न थकता पुढे सरक.