અથર્વવેદ · સૂક્ત 6.110

6.110.1

प्रत्नो हि कमीड्यो अध्वरेषु सनाच्च होता नव्यश्च सत्सि ।
स्वां चाग्ने तन्वं पिप्रायस्वास्मभ्यं च सौभगमा यजस्व ॥ ६.११०.१ ॥

હે અગ્નિ, તું પ્રાચીન કાળથી યજ્ઞોમાં સ્તુત્ય છે; હોતા રૂપે નવો થઈને પણ બિરાજે છે. તારા દેહને પુષ્ટ કર અને અમને સૌભાગ્ય આપ.

ज्येष्ठघ्न्यां जातो विचृतोर्यमस्य मूलबर्हणात्परि पाह्येनम् ।
अत्येनं नेषद्दुरितानि विश्वा दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ॥ ६.११०.२ ॥

જ્યેષ્ઠા નક્ષત્રમાં જન્મેલાને યમના વિચૃતિથી, મૂળના ઉખાડવાથી બચાવ. એને બધી દુર્ભાગ્યતાઓ પાર કરાવ; દીર્ઘાયુ માટે, સો શરદ ઋતુઓ માટે.

व्याघ्रेऽह्न्यजनिष्ट वीरो नक्षत्रजा जायमानः सुवीरः ।
स मा वधीत्पितरं वर्धमानो मा मातरं प्र मिनीज्जनित्रीम् ॥ ६.११०.३ ॥

વ્યાઘ્ર દિવસે વીર જન્મ્યો; નક્ષત્રમાં જન્મેલો, જન્મતાં જ સુવીર. તે વધીને મારા પિતાને ન હણે; જન્મ આપનાર માતાને પણ ન ઈજા કરે.