अथर्ववेद · सूक्त 6.110

6.110.1

प्रत्नो हि कमीड्यो अध्वरेषु सनाच्च होता नव्यश्च सत्सि ।
स्वां चाग्ने तन्वं पिप्रायस्वास्मभ्यं च सौभगमा यजस्व ॥ ६.११०.१ ॥

हे अग्नी, तू प्राचीन काळापासून यज्ञांत स्तुत्य आहेस; होता म्हणून नवीनही तूच विराजतोस. आपले शरीर पुष्ट कर आणि आम्हांस सौभाग्य प्रदान कर.

ज्येष्ठघ्न्यां जातो विचृतोर्यमस्य मूलबर्हणात्परि पाह्येनम् ।
अत्येनं नेषद्दुरितानि विश्वा दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ॥ ६.११०.२ ॥

ज्येष्ठा नक्षत्रात जन्मलेल्याला यमाच्या विच्छेदापासून, मूळ उपटण्यापासून वाचव. याला सर्व दुरितांच्या पलीकडे ने; दीर्घायुष्यासाठी, शंभर शरद् ऋतूंसाठी.

व्याघ्रेऽह्न्यजनिष्ट वीरो नक्षत्रजा जायमानः सुवीरः ।
स मा वधीत्पितरं वर्धमानो मा मातरं प्र मिनीज्जनित्रीम् ॥ ६.११०.३ ॥

व्याघ्र दिवशी वीर जन्मला; नक्षत्रात जन्मलेला, जन्मतानाच सुवीर झाला. तो वाढून माझ्या वडिलांना मारू नये; जन्म देणाऱ्या आईला इजा करू नये.