അഥർവവേദം · സൂക്തം 6.130

6.130.1

रथजितां राथजितेयीनामप्सरसामयं स्मरः ।
देवाः प्र हिणुत स्मरमसौ मामनु शोचतु ॥ ६.१३०.१ ॥

രഥം ജയിക്കുന്ന, രഥം ജയിക്കുന്ന അപ്സരസ്സുകളുടെ ഈ സ്മരൻ. ദേവന്മാരേ, സ്മരനെ അയയ്ക്കൂ; അവൻ എന്റെ പിന്നാലെ വെന്തുരുകട്ടെ.

असौ मे स्मरतादिति प्रियो मे स्मरतादिति ।
देवाः प्र हिणुत स्मरमसौ मामनु शोचतु ॥ ६.१३०.२ ॥

"അവൻ എന്നെ ഓർക്കട്ടെ" എന്നും, "എന്റെ പ്രിയൻ എന്നെ ഓർക്കട്ടെ" എന്നും. ദേവന്മാരേ, സ്മരനെ അയയ്ക്കൂ; അവൻ എന്റെ പിന്നാലെ വെന്തുരുകട്ടെ.

यथा मम स्मरादसौ नामुष्याहं कदा चन ।
देवाः प्र हिणुत स्मरमसौ मामनु शोचतु ॥ ६.१३०.३ ॥

അവൻ എന്നെ ഓർക്കേണ്ടതിന്, ഞാൻ അവനെ ഒരിക്കലും ഓർക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്. ദേവന്മാരേ, സ്മരനെ അയയ്ക്കൂ; അവൻ എന്റെ പിന്നാലെ വെന്തുരുകട്ടെ.

उन् मादयत मरुत उदन्तरिक्ष मादय ।
अग्न उन् मादया त्वमसौ मामनु शोचतु ॥ ६.१३०.४ ॥

മരുത്തുകളേ, എന്നെ ഉണർത്തൂ; അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഉണർത്തൂ. അഗ്നീ, നീ എന്നെ ഉണർത്തൂ; അവൻ എന്റെ പിന്നാലെ വെന്തുരുകട്ടെ.