அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 6.130

6.130.1

रथजितां राथजितेयीनामप्सरसामयं स्मरः ।
देवाः प्र हिणुत स्मरमसौ मामनु शोचतु ॥ ६.१३०.१ ॥

தேரில் வெல்பவர்களான, தேரில் வெல்பவர்களான அப்சரஸ்களின் இந்த ஸ்மரன். தேவர்களே, ஸ்மரனை அனுப்புங்கள்; அவன் என்னைப் பின்தொடர்ந்து தவிக்கட்டும்.

असौ मे स्मरतादिति प्रियो मे स्मरतादिति ।
देवाः प्र हिणुत स्मरमसौ मामनु शोचतु ॥ ६.१३०.२ ॥

"அவன் என்னை நினைக்கட்டும்" என்று, "என் அன்பன் என்னை நினைக்கட்டும்" என்று. தேவர்களே, ஸ்மரனை அனுப்புங்கள்; அவன் என்னைப் பின்தொடர்ந்து தவிக்கட்டும்.

यथा मम स्मरादसौ नामुष्याहं कदा चन ।
देवाः प्र हिणुत स्मरमसौ मामनु शोचतु ॥ ६.१३०.३ ॥

அவன் என்னை நினைக்கும்படி, நான் ஒருபோதும் அவனை நினைக்காமல் இருக்கும்படி. தேவர்களே, ஸ்மரனை அனுப்புங்கள்; அவன் என்னைப் பின்தொடர்ந்து தவிக்கட்டும்.

उन् मादयत मरुत उदन्तरिक्ष मादय ।
अग्न उन् मादया त्वमसौ मामनु शोचतु ॥ ६.१३०.४ ॥

மருத்துகளே, என்னை எழுப்புங்கள்; அந்தரிக்ஷத்தில் எழுப்புங்கள். அக்னியே, நீ என்னை எழுப்பு; அவன் என்னைப் பின்தொடர்ந்து தவிக்கட்டும்.