અથર્વવેદ · સૂક્ત 6.22

6.22.1

कृष्णं नियानं हरयः सुपर्णा अपो वसाना दिवमुत्पतन्ति ।
त आववृत्रन्त्सदनादृतस्यादिद्घृतेन पृथिवीं व्यूदुः ॥ ६.२२.१ ॥

કાળો માર્ગ ધરાવતા, પીળા અશ્વો, સુંદર પાંખોવાળા, જળ ધારણ કરીને આકાશમાં ઉડે છે. ઋતના આસનથી પાછા વળીને ઘીથી પૃથ્વીને ભીંજવે છે.

पयस्वतीः कृणुथाप ओषधीः शिवा यदेजथा मरुतो रुक्मवक्षसः ।
ऊर्जं च तत्र सुमतिं च पिन्वत यत्रा नरो मरुतः सिञ्चथा मधु ॥ ६.२२.२ ॥

હે મરુતો, સુવર્ણવક્ષસ્ક, જ્યારે તમે ચાલો ત્યારે જળ અને ઔષધિઓને દૂધાળી અને કલ્યાણકારી બનાવો. હે નેતાઓ, જ્યાં તમે મધ છાંટો ત્યાં બળ અને સુમતિ ભરો.

उदप्रुतो मरुतस्तामियर्त वृष्टिर्या विश्वा निवतस्पृणाति ।
एजाति ग्लहा कन्येव तुन्नैरुं तुन्दाना पत्येव जाया ॥ ६.२२.३ ॥

હે મરુતો, જે વર્ષા બધા નીચા સ્થળોને ભરે છે તેને તમે ઉપરથી ચલાવી. કન્યાની જેમ તે કંપે છે; પતિના પ્રહારથી વિશાળ વક્ષવાળી પત્નીની જેમ.