ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 6.22

6.22.1

कृष्णं नियानं हरयः सुपर्णा अपो वसाना दिवमुत्पतन्ति ।
त आववृत्रन्त्सदनादृतस्यादिद्घृतेन पृथिवीं व्यूदुः ॥ ६.२२.१ ॥

କଳା ପଥ ଥିବା, ପୀତ ଅଶ୍ୱ, ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷୀୟ ସେମାନେ ଜଳ ପରିଧାନ କରି ଆକାଶକୁ ଉଡନ୍ତି। ଋତର ଆସନରୁ ଫେରି ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଭିଜାନ୍ତି।

पयस्वतीः कृणुथाप ओषधीः शिवा यदेजथा मरुतो रुक्मवक्षसः ।
ऊर्जं च तत्र सुमतिं च पिन्वत यत्रा नरो मरुतः सिञ्चथा मधु ॥ ६.२२.२ ॥

ହେ ମରୁତଗଣ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବକ୍ଷା, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଗତି କର, ଜଳ ଓ ଔଷଧିକୁ ଦୁଗ୍ଧମୟ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ କର। ହେ ନେତାଗଣ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ମଧୁ ସିଞ୍ଚନ କର ସେଠାରେ ବଳ ଓ ସୁମତି ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।

उदप्रुतो मरुतस्तामियर्त वृष्टिर्या विश्वा निवतस्पृणाति ।
एजाति ग्लहा कन्येव तुन्नैरुं तुन्दाना पत्येव जाया ॥ ६.२२.३ ॥

ହେ ମରୁତଗଣ, ଯେଉଁ ବର୍ଷା ସମସ୍ତ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ ତାହାକୁ ତୁମେ ଉପରୁ ଚଳାଇଲ। କନ୍ୟା ପରି ତାହା କମ୍ପେ; ସ୍ୱାମୀର ଆଘାତରେ ପ୍ରଶସ୍ତ ବକ୍ଷା ପତ୍ନୀ ପରି।