अथर्ववेद · सूक्त 6.22

6.22.1

कृष्णं नियानं हरयः सुपर्णा अपो वसाना दिवमुत्पतन्ति ।
त आववृत्रन्त्सदनादृतस्यादिद्घृतेन पृथिवीं व्यूदुः ॥ ६.२२.१ ॥

काळा मार्ग असलेले, पिवळे अश्व, सुंदर पंखांचे ते पाणी परिधान करून आकाशात उडतात. ऋताच्या आसनातून परत फिरून ते तुपाने पृथ्वीला ओलावतात.

पयस्वतीः कृणुथाप ओषधीः शिवा यदेजथा मरुतो रुक्मवक्षसः ।
ऊर्जं च तत्र सुमतिं च पिन्वत यत्रा नरो मरुतः सिञ्चथा मधु ॥ ६.२२.२ ॥

हे मरुतांनो, सुवर्णवक्षस्क, तुम्ही चालता तेव्हा पाणी व औषधी दुधाळ व कल्याणकारी करा. हे नेत्यांनो, जिथे तुम्ही मध शिंपडता तिथे बल व सुमती भरा.

उदप्रुतो मरुतस्तामियर्त वृष्टिर्या विश्वा निवतस्पृणाति ।
एजाति ग्लहा कन्येव तुन्नैरुं तुन्दाना पत्येव जाया ॥ ६.२२.३ ॥

हे मरुतांनो, जी वृष्टी सर्व सखल भागांना भरते तिला तुम्ही वरून हलवले. कन्येप्रमाणे ती थरथरते; पतीच्या ठोशांनी विशाल वक्षाच्या पत्नीप्रमाणे.