અથર્વવેદ · સૂક્ત 6.42

6.42.1

अव ज्यामिव धन्वनो मन्युं तनोमि ते हृदः ।
यथा संमनसौ भूत्वा सखायाविव सचावहै ॥ ६.४२.१ ॥

ધનુષ્યની દોરી ઢીલી કરાય તેમ, હું તારા હૃદયમાંથી ક્રોધ ઢીલો કરું છું; આપણે એકમનના થઈને મિત્રોની જેમ સાથે રહીએ.

सखायाविव सचावहा अव मन्युं तनोमि ते ।
अधस्ते अश्मनो मन्युमुपास्यामसि यो गुरुः ॥ ६.४२.२ ॥

મિત્રોની જેમ આપણે સાથે રહીએ; હું તારો ક્રોધ ઢીલો કરું છું. ભારે પથ્થરની નીચે મૂકાય તેમ, ભારે એવા તારા ક્રોધને અમે નીચે મૂકીએ છીએ.

अभि तिष्ठामि ते मन्युं पार्ष्ण्या प्रपदेन च ।
यथावशो न वादिषो मम चित्तमुपायसि ॥ ६.४२.३ ॥

તારા ક્રોધ પર એડી અને આગળના પગથી હું ઊભો રહું છું; તું વશ થઈ મારી વિરુદ્ધ ન બોલતાં મારા મન પાસે આવ.