अथर्ववेद · सूक्त 6.42

6.42.1

अव ज्यामिव धन्वनो मन्युं तनोमि ते हृदः ।
यथा संमनसौ भूत्वा सखायाविव सचावहै ॥ ६.४२.१ ॥

धनुष्याची दोरी जशी सैल केली जाते, तसाच मी तुझ्या हृदयातील क्रोध सैल करतो; आपण एकमनाचे होऊन मित्रांप्रमाणे एकत्र राहू.

सखायाविव सचावहा अव मन्युं तनोमि ते ।
अधस्ते अश्मनो मन्युमुपास्यामसि यो गुरुः ॥ ६.४२.२ ॥

मित्रांप्रमाणे आपण एकत्र राहू; मी तुझा क्रोध सैल करतो. जड दगडाखाली ठेवावे तसा, जड असा तुझा क्रोध आम्ही खाली ठेवतो.

अभि तिष्ठामि ते मन्युं पार्ष्ण्या प्रपदेन च ।
यथावशो न वादिषो मम चित्तमुपायसि ॥ ६.४२.३ ॥

तुझ्या क्रोधावर टाच आणि पुढील पायाने मी उभा राहतो; तू वश होऊन माझ्याविरुद्ध न बोलता माझ्या मनाजवळ ये.