అథర్వవేదం · సూక్తం 6.42

6.42.1

अव ज्यामिव धन्वनो मन्युं तनोमि ते हृदः ।
यथा संमनसौ भूत्वा सखायाविव सचावहै ॥ ६.४२.१ ॥

ధనుస్సు నారిని వదులునట్లు, నీ హృదయం నుండి కోపాన్ని నేను సడలిస్తాను; మనం ఏకమనస్కులై మిత్రులవలె కలిసి ఉందాం.

सखायाविव सचावहा अव मन्युं तनोमि ते ।
अधस्ते अश्मनो मन्युमुपास्यामसि यो गुरुः ॥ ६.४२.२ ॥

మిత్రులవలె మనం కలిసి ఉందాం; నీ కోపాన్ని నేను సడలిస్తాను. బరువైన రాయి కింద ఉంచినట్లు, బరువైన నీ కోపాన్ని మేము క్రింద ఉంచుతాము.

अभि तिष्ठामि ते मन्युं पार्ष्ण्या प्रपदेन च ।
यथावशो न वादिषो मम चित्तमुपायसि ॥ ६.४२.३ ॥

నీ కోపంపై మడమతోను ముందరి పాదంతోను నేను నిలుస్తాను; నీవు వశమై నాకు ఎదురుగా మాట్లాడకుండా నా మనసును చేరుకో.