ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.51

9.51.1

अध्व॑र्यो॒ अद्रि॑भिः सु॒तं सोमं॑ प॒वित्र॒ आ सृ॑ज ।
पु॒नी॒हीन्द्रा॑य॒ पात॑वे ॥

ହେ ଅଧ୍ୱର୍ଯୁ, ପଥରରେ ନିଷ୍ପେଷିତ ସୋମକୁ ପବିତ୍ରରେ ଢାଳ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ତାକୁ ଶୁଦ୍ଧ କର।

दि॒वः पी॒यूष॑मुत्त॒मं सोम॒मिन्द्रा॑य व॒ज्रिणे॑ ।
सु॒नोता॒ मधु॑मत्तमं ॥

ସ୍ୱର୍ଗର ଉତ୍ତମ ଅମୃତ ସୋମକୁ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ନିଷ୍କାସିତ କର; ଯାହା ଅତି ମଧୁର।

तव॒ त्य इ॑न्दो॒ अन्ध॑सो दे॒वा मधो॒र्व्य॑श्नते ।
पव॑मानस्य म॒रुतः॑ ॥

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ଏହି ମଧୁର ରସ ଦେବତାମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ପବମାନ ସୋମ ସହିତ ମରୁତ୍ଗଣ।

त्वं हि सो॑म व॒र्धय॑न्त्सु॒तो मदा॑य॒ भूर्ण॑ये ।
वृष॑न्त्स्तो॒तार॑मू॒तये॑ ॥

ତୁମେ ହିଁ, ହେ ସୋମ, ବଢ଼ାଉ ଓ ନିଷ୍କାସିତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ବଳବାନ ପାଇଁ; ହେ ବୃଷା, ସ୍ତୋତାଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ।

अ॒भ्य॑र्ष विचक्षण प॒वित्रं॒ धार॑या सु॒तः ।
अ॒भि वाज॑मु॒त श्रवः॑ ॥

ହେ ଦୂରଦର୍ଶୀ, ନିଷ୍କାସିତ ତୁମେ ଧାରା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଆଡ଼କୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ବଳ ଓ ଯଶ ଆଡ଼କୁ।