ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 9.51

9.51.1

अध्व॑र्यो॒ अद्रि॑भिः सु॒तं सोमं॑ प॒वित्र॒ आ सृ॑ज ।
पु॒नी॒हीन्द्रा॑य॒ पात॑वे ॥

അധ്വര്യുവേ, കല്ലുകളാൽ പിഴിഞ്ഞ സോമത്തെ പവിത്രത്തിലേക്ക് ഒഴിക്കുക; ഇന്ദ്രൻ കുടിക്കുവാനായി അതിനെ ശുദ്ധമാക്കുക.

दि॒वः पी॒यूष॑मुत्त॒मं सोम॒मिन्द्रा॑य व॒ज्रिणे॑ ।
सु॒नोता॒ मधु॑मत्तमं ॥

സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ഉത്തമ അമൃതായ സോമത്തെ വജ്രധാരിയായ ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി പിഴിയുക; ഏറ്റവും മധുരമുള്ളത്.

तव॒ त्य इ॑न्दो॒ अन्ध॑सो दे॒वा मधो॒र्व्य॑श्नते ।
पव॑मानस्य म॒रुतः॑ ॥

ഇന്ദുവേ, നിന്റെ ഈ മധുര രസത്തെ ദേവന്മാർ ആസ്വദിക്കുന്നു; പവമാനമായ സോമത്തോടൊപ്പം മരുത്തുക്കളും.

त्वं हि सो॑म व॒र्धय॑न्त्सु॒तो मदा॑य॒ भूर्ण॑ये ।
वृष॑न्त्स्तो॒तार॑मू॒तये॑ ॥

നീ തന്നെ, സോമമേ, വളർന്നും പിഴിയപ്പെട്ടും, ആനന്ദത്തിനും ശക്തനുമായവനുമായി; വൃഷാവേ, സ്തോതാവിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി.

अ॒भ्य॑र्ष विचक्षण प॒वित्रं॒ धार॑या सु॒तः ।
अ॒भि वाज॑मु॒त श्रवः॑ ॥

ദൂരദർശീ, പിഴിയപ്പെട്ട നീ, ധാരയാൽ പവിത്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുക; ബലത്തിലേക്കും കീർത്തിയിലേക്കും.