ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.48
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.48.457
त्रि꣡क꣢द्रुकेषु महि꣣षो꣡ यवा꣢꣯शिरं तुविशु꣣ष्म꣢स्तृ꣣म्प꣡त्सोम꣢꣯मपिब꣣द्वि꣡ष्णु꣢ना सु꣣तं꣡ य꣢थाव꣣श꣢म् ।
स꣡ ईं꣢ ममाद꣣ म꣢हि꣣ क꣢र्म꣣ क꣡र्त्त꣢वे म꣣हा꣢मु꣣रु꣡ꣳ सैन꣢꣯ꣳ सश्चद्दे꣣वो꣢ दे꣣व꣢ꣳ स꣣त्य꣡ इन्दुः꣢꣯ स꣣त्य꣡मिन्द्र꣢꣯म् ॥ ४५७ ॥
ତିନି ପାତ୍ରରେ ବଳବାନ ମହିଷ ଯବମିଶ୍ରିତ ସୋମ ତୃପ୍ତ ହୋଇ ପାନ କଲେ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ନିଷ୍କାଶିତ ସେହି ସୋମ। ମହାନ କର୍ମ କରିବାକୁ ସେ ହର୍ଷିତ ହେଲେ; ସତ୍ୟ ଇନ୍ଦୁ ଦେବଙ୍କୁ ଦେବ ସହିତ, ପ୍ରକୃତରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ମିଶାଇଲା।
1.48.458
अ꣣य꣢ꣳ स꣣ह꣢स्र꣣मा꣡न꣢वो दृ꣣शः꣡ क꣢वी꣣नां꣢ म꣣ति꣢उज्योति꣢र्वि꣡ध꣢र्म ।
ब्र꣣ध्नः꣢ स꣣मी꣡ची꣢रु꣣ष꣢सः꣣ स꣡मै꣢रयदरे꣣प꣢सः꣣ स꣡ चेत꣢सः꣣ स्व꣡स꣢रे मन्यु꣣म꣡न्त꣢श्चि꣣ता꣢ गोः ॥ ४५८ ॥
ଏହା ହଜାରେ ଦେଖୁଥିବା କବିମାନଙ୍କ ମତି, ଆଲୋକକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଧର୍ମ। ଆଧାର ଉଷାମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର ପ୍ରେରିତ କଲା; ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମନବିଶିଷ୍ଟ; ନିଜ ଆଲୋକପଥରେ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗାଈମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ।
1.48.459
ए꣡न्द्र꣢ या꣣ह्यु꣡प꣢ नः परा꣣व꣢तो꣣ ना꣡यमच्छा꣢꣯ वि꣣द꣡था꣢नीव꣣ स꣡त्प꣢ति꣣र꣢स्ता꣣ रा꣡जे꣢व꣣ स꣡त्प꣢तिः ।
ह꣡वा꣢महे त्वा꣣ प्र꣡य꣢स्वन्तः सु꣣ते꣢꣫ष्वा पु꣣त्रा꣢सो꣣ न꣢ पि꣣त꣢रं꣣ वा꣡ज꣢सातये महिष्ठं वाजसातये ॥ ४५९ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂରରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ଯଜ୍ଞ ଆଡ଼କୁ ଆସୁଥିବା ପରି, ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ସାରଥି ପରି, ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ରାଜା ପରି। ସୋମ ନିଷ୍କାଶିତ ହେଲେ ଅର୍ପଣ ସହିତ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁ; ପୁତ୍ରମାନେ ପିତାଙ୍କୁ ଡାକିଲା ପରି, ଧନ ଲାଭ ପାଇଁ, ପରମ ଦାତା ତୁମକୁ।
1.48.460
त꣡मिन्द्रं꣢꣯ जोहवीमि म꣣घ꣡वा꣢नमु꣣ग्र꣢ꣳ स꣣त्रा꣡ दधा꣢꣯न꣣म꣡प्र꣢तिष्कुत꣣ꣳ श्र꣡वा꣢ꣳसि꣣ भू꣡रि꣢ ।
म꣡ꣳहि꣢ष्ठो गी꣣र्भि꣡रा च꣢꣯ य꣣ज्ञि꣡यो꣢ ववर्त्त रा꣣ये꣢ नो꣣ वि꣡श्वा꣢ सु꣣प꣡था꣢ कृणोतु व꣣ज्री꣢ ॥ ४६० ॥
ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ଡାକେ, ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟବାନ, ଉଗ୍ର, ପ୍ରକୃତରେ ଧାରଣକାରୀ, ଅପ୍ରତିହତ, ଅନେକ କୀର୍ତ୍ତିଯୁକ୍ତଙ୍କୁ। ପରମ ଦାତା, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ସେ ଗୀତ ସହିତ ଆସି ଫେରିଲେ; ବଜ୍ରଧାରୀ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଆଡ଼କୁ ସମସ୍ତ ସୁପଥ କରନ୍ତୁ।
1.48.461
अ꣢स्तु꣣ श्रौ꣡षट्꣢ पु꣣रो꣢ अ꣣ग्निं꣢ धि꣣या꣡ द꣢ध꣣ आ꣡ नु त्यच्छर्धो꣢꣯ दि꣣व्यं꣡ वृ꣡णीमह इन्द्रवा꣣यू꣡ वृ꣢णीमहे ।
य꣡द्ध꣢ क्रा꣣णा꣢ वि꣣व꣢स्व꣢ते꣣ ना꣡भा꣢ स꣣न्दा꣣य न꣡व्य꣢से ।
अ꣢ध꣣ प्र꣢ नू꣣न꣡मुप꣢꣯ यन्ति धी꣣त꣡यो꣢ दे꣣वा꣢꣫ꣳअच्छा꣣ न꣢ धी꣣त꣡यः꣢ ॥ ४६१ ॥
ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବୁଦ୍ଧିରେ ମୁଁ ସ୍ଥିର ହେଉଛି; ଏବେ ସେହି ଦିବ୍ୟ ବଳକୁ ଆମେ ବରଣ କରୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁକୁ ବରଣ କରୁ। ସେମାନେ ବିବସ୍ୱାନଙ୍କ ପାଇଁ କେନ୍ଦ୍ରରେ ନୂତନର ଅର୍ପଣ କଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ଆମର ସ୍ତୁତି ଚିନ୍ତା ପରି ଦେବତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଯାଏ।
1.48.462
प्र꣡ वो꣢ म꣣हे꣢ म꣣त꣡यो꣢ यन्तु꣣ वि꣡ष्ण꣢वे म꣣रु꣡त्व꣢ते गिरि꣣जा꣡ ए꣢व꣣या꣡म꣢रुत् ।
प्र꣡ शर्धा꣢꣯य꣣ प्र꣡ यज्य꣢꣯वे सुखा꣣द꣡ये꣢ त꣣व꣡से भ꣣न्द꣡दि꣢ष्टये꣣ धु꣡नि꣢व्रताय꣣ श꣡व꣢से ॥ ४६२ ॥
ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ, ମହାନ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମରୁତ୍ ସହିତ ଥିବା ଦେବତା ପାଇଁ ଆମ ସ୍ତୁତି ଆଗକୁ ଯାଉ; ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ମରୁତ୍ମାନଙ୍କ ସହିତ ଗୀତ ଆସୁ। ବଳ ପାଇଁ, ପୂଜ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ, ସୁଖ ଦାତା ପାଇଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ, ସ୍ତୁତି କରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିବା ପାଇଁ, କମ୍ପନ ବ୍ରତଧାରୀ ପାଇଁ, ବଳ ପାଇଁ ଆମ ସ୍ତୁତି ଆଗକୁ ଯାଉ।
1.48.463
अ꣣या꣢ रु꣣चा꣡ हरि꣢꣯ण्या पुना꣣नो꣢꣫ विश्वा꣣ द्वे꣡षा꣢ꣳसि तरति स꣣यु꣡ग्व꣢भिः꣣ सू꣢रो꣣ न꣢ स꣣यु꣡ग्व꣢भिः ।
धा꣡रा꣢ पृ꣣ष्ठ꣡स्य꣢ रोचते पुना꣣नो꣡ अ꣢रु꣣षो꣡ हरिः꣢꣯ ।
वि꣢श्वा꣣ य꣢द्रू꣣पा꣡ प꣢रि꣣या꣡स्यृक्व꣢꣯भिः स꣣प्ता꣡स्ये꣢भि꣣र्ऋ꣡ क्व꣢भिः ॥ ४६३ ॥
ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁନେଲି ଦୀପ୍ତିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ସେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷୀ ଶକ୍ତିକୁ ପାର କରେ; ସହଚର ରଶ୍ମି ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହଚର ରଶ୍ମି ସହିତ ପାର କରନ୍ତି ପରି। ପାତ୍ରର ପିଠିର ଧାରା ଚମକେ, ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ଲାଲ୍ ହରି। ତୁମେ ସମସ୍ତ ରୂପର ଚାରିପାଶେ ଋକ୍ ସହିତ ଘୂରେ, ସପ୍ତମୁଖ ଋକ୍ ସହିତ।
1.48.464
अ꣣भि꣢꣫ त्यं दे꣣व꣡ स꣢वि꣣ता꣡र꣢मो꣣꣬ण्योः꣢꣯ क꣣वि꣡क्र꣢तु꣣मर्चा꣡मि꣢ स꣣त्य꣡स꣢वꣳ रत्न꣣धा꣢म꣣भि꣢ प्रि꣣यं꣢म꣣ति꣢म् ।
ऊ꣣र्ध्वा꣢꣫ यस्या꣣म꣢ति꣣र्भा꣡ अदि꣢꣯द्युत꣣त्स꣡वी꣢मनि꣣ हि꣡र꣢ण्यपाणिरमिमीत सु꣣क्र꣡तुः꣢ कृ꣣पा꣡ स्वः꣢ ॥ ४६४ ॥
ଦୁଇ ହାତରେ ନିପୁଣ, ଜ୍ଞାନସଂକଳ୍ପ, ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଥିବା, ରତ୍ନର ଆଶ୍ରୟ ସେହି ଦେବ ସବିତାଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ; ସେ ପ୍ରିୟ ମତିକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା ଉଠାଏ। ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜ୍ଞା ଦୀପ୍ତ ହୁଏ; ପ୍ରେରଣା କ୍ଷଣରେ ସେ ଝଲସେ; ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣହସ୍ତ, ଶୁଭସଂକଳ୍ପ ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ମାପନ୍ତି।
1.48.465
अ꣣ग्नि꣡ꣳ होता꣢꣯रं मन्ये꣣ दा꣡स्व꣢न्तं꣣ व꣡सोः꣢ सू꣣नु꣡ꣳ सह꣢꣯सो जा꣣त꣡वे꣢दसं꣣ वि꣢प्रं꣣ न꣢ जा꣣त꣡वे꣢दसम् ।
य꣢ ऊ꣣र्ध्व꣡या꣢ स्वध्व꣣रो꣢ दे꣣वो꣢ दे꣣वा꣡च्या꣢ कृ꣣पा꣢ ।
घृ꣣त꣢स्य꣣ वि꣡भ्रा꣢ष्टि꣣म꣡नु꣢ शु꣣क्र꣡शो꣢चिष आ꣣जु꣡ह्वा꣢नस्य स꣣र्पि꣡षः꣢ ॥ ४६५ ॥
ହୋତା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ଧ୍ୟାନ କରେ; ସେ ଦାତା, ବସୁର ପୁତ୍ର, ବଳର ପୁତ୍ର, ଜାତବେଦା; ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ରଷ୍ଟା ଭଳି ଜାତବେଦା। ଶୁଭଯଜ୍ଞର ସେହି ଦେବ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଦିବ୍ୟ ପଥରେ ନିପୁଣତାରେ ଉଠନ୍ତି; ଘିଅର ଝଲସୁଥିବା ଶିଖା ଅନୁସାରେ, ଶୁକ୍ରଦୀପ୍ତି ଆହୁତ ଘୃତଧାରାରେ ସେ ଆହୂତ ହୁଅନ୍ତି।
1.48.466
त꣢व꣣ त्य꣡न्न꣢꣯र्यं नृ꣣तो꣡ऽप꣢ इन्द्र प्रथ꣣मं꣢ पू꣣र्व्यं꣢ दि꣣वि꣢ प्र꣣वा꣡च्यं꣢ कृ꣣त꣢म् ।
यो꣢ दे꣣व꣢स्य꣣ श꣡व꣢सा꣣ प्रा꣡रि꣢णा꣣ अ꣡सु꣢ रि꣣ण꣢न्न꣣पः꣢ ।
भु꣢वो꣣ वि꣡श्व꣢म꣣भ्य꣡दे꣢व꣣मो꣡ज꣢सा वि꣣दे꣡दूर्ज꣢꣯ꣳ श꣣त꣡क्र꣢तुर्वि꣣दे꣡दिष꣢꣯म् ॥ ४६६ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ, ନେତାମାନଙ୍କର ସେହି ପ୍ରଥମ, ପୁରାତନ କର୍ମ ଦିବ୍ୟଲୋକରେ ଘୋଷଣା ଯୋଗ୍ୟ। ଦେବଙ୍କ ବଳରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଯେ ଜଳ ମୁକ୍ତ କରେ; ତୁମ ଓଜରେ ତୁମେ ଅଦେବ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଭୁ ହୁଅ; ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଊର୍ଜା ଓ ଅନ୍ନ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତୁ।