अथर्ववेद · सूक्त 2.31

2.31.1

इन्द्रस्य या मही दृषत्क्रिमेर्विश्वस्य तर्हणी ।
तया पिनष्मि सं क्रिमीन् दृषदा खल्वामिव ॥ २.३१.१ ॥

इंद्राची जी महान दगडी जाते सर्व किड्यांना चिरडणारी आहे, तिने मी किड्यांना खलबत्त्यात दगडाने जसे कुटावे तसे कुटतो.

दृष्टमदृष्टमतृहमथो कुरूरुमतृहम् ।
अल्गण्डून्त्सर्वान् छलुनान् क्रिमीन् वचसा जम्भयामसि ॥ २.३१.२ ॥

दिसणारे, न दिसणारे, न मरणारे, आणि न मरणारा कुरूरू; अल्गंडू, सर्व छलुन किड्यांना आम्ही मंत्राने दाबतो.

अल्गण्डून् हन्मि महता वधेन दूना अदूना अरसा अभूवन् ।
शिष्टान् अशिष्टान् नि तिरामि वाचा यथा क्रिमीणां नकिरुच्छिषातै ॥ २.३१.३ ॥

अल्गंडूंना मी मोठ्या प्रहाराने मारतो; ठेचलेले आणि न ठेचलेले रसहीन झाले. उरलेल्या आणि न उरलेल्यांना वाणीने दाबतो, किड्यांपैकी कोणी उरू नये म्हणून.

अन्वान्त्र्यं शीर्षण्यमथो पार्ष्टेयं क्रिमीन् ।
अवस्कवं व्यध्वरं क्रिमीन् वचसा जम्भयामसि ॥ २.३१.४ ॥

आतड्यांतील, डोक्यातील, आणि बरगडीतील किडे; अवस्कव आणि व्यध्वर किड्यांना आम्ही मंत्राने दाबतो.

ये क्रिमयः पर्वतेशु वनेष्वोषधीषु पशुष्वप्स्वन्तः ।
ये अस्माकं तन्वमाविविशुः सर्वं तद्धन्मि जनिम क्रिमीणाम् ॥ २.३१.५ ॥

पर्वतांत, वनांत, औषधींत, पशूंत, पाण्याच्या आत असलेले जे किडे; आमच्या शरीरात शिरलेले — त्या सर्वांना, किड्यांच्या जातीलाच मी नष्ट करतो.