अथर्ववेद · सूक्त 2.32

2.32.1

उद्यन्न् आदित्यः क्रिमीन् हन्तु निम्रोचन् हन्तु रश्मिभिः ।
ये अन्तः क्रिमयो गवि ॥ २.३२.१ ॥

उगवणारा आदित्य कृमींना मारो; मावळताना आपल्या किरणांनी मारो; गाईच्या आत असलेले जे कृमी आहेत त्यांना.

विश्वरूपं चतुरक्षं क्रिमिं सारङ्गमर्जुनम् ।
शृणाम्यस्य पृष्टीरपि वृश्चामि यच्छिरः ॥ २.३२.२ ॥

विविध रूपांच्या, चार डोळ्यांच्या, ठिपकेदार आणि पांढऱ्या कृमीला — याची पाठ मी मोडतो; आणि जे डोके आहे तेही छाटतो.

अत्रिवद्वः क्रिमयो हन्मि कण्ववज्जमदग्निवत् ।
अगस्त्यस्य ब्रह्मणा सं पिनष्म्यहं क्रिमीन् ॥ २.३२.३ ॥

अत्रीप्रमाणे, हे कृमींनो, मी तुम्हाला मारतो; कण्वासारखा आणि जमदग्नीसारखा. अगस्त्याच्या ब्रह्माने मी कृमींना चिरडतो.

हतो राजा क्रिमीणामुतैषां स्थपतिर्हतः ।
हतो हतमाता क्रिमिर्हतभ्राता हतस्वसा ॥ २.३२.४ ॥

कृमींचा राजा मारला गेला; आणि यांचा सेनापतीही मारला गेला. कृमीची आई मारली गेली; भाऊ मारला गेला, बहीणही मारली गेली.

हतासो अस्य वेशसो हतासः परिवेशसः ।
अथो ये क्षुल्लका इव सर्वे ते क्रिमयो हताः ॥ २.३२.५ ॥

यांची सर्व संतती मारली गेली, सभोवतालची संतती मारली गेली; आणि जे लहानसे आहेत ते सर्व कृमी मारले गेले.

प्र ते शृणामि शृङ्गे याभ्यां वितुदायसि ।
भिनद्मि ते कुषुम्भं यस्ते विषधानः ॥ २.३२.६ ॥

ज्या शिंगांनी तू टोचतोस, त्या तुझ्या शिंगांना मी मोडतो; तुझी विष धरणारी पिशवी मी फोडतो.