अथर्ववेद · सूक्त 6.108

6.108.1

त्वं नो मेधे प्रथमा गोभिरश्वेभिरा गहि ।
त्वं सूर्यस्य रश्मिभिस्त्वं नो असि यज्ञिया ॥ ६.१०८.१ ॥

हे मेधे, तू प्रथम गायी व घोड्यांसह आमच्याकडे ये. तू सूर्याच्या किरणांसह आहेस; तू आमच्यासाठी यज्ञास योग्य आहेस.

मेधामहं प्रथमां ब्रह्मण्वतीं ब्रह्मजूतामृषिष्टुताम् ।
प्रपीतां ब्रह्मचारिभिर्देवानामवसे हुवे ॥ ६.१०८.२ ॥

प्रथम, ब्रह्मयुक्त, ब्रह्माने प्रेरित, ऋषींनी स्तुती केलेल्या मेधेला मी आवाहन करतो; ब्रह्मचाऱ्यांनी उत्तम प्राशन केलेल्या; देवांच्या संरक्षणासाठी.

यां मेधामृभवो विदुर्यां मेधामसुरा विदुः ।
ऋषयो भद्रां मेधां यां विदुस्तां मय्या वेशयामसि ॥ ६.१०८.३ ॥

ऋभूंनी जाणलेली मेधा, असुरांनी जाणलेली मेधा, ऋषींनी जाणलेली कल्याणकारी मेधा — ती मेधा आम्ही माझ्यात प्रवेश करवतो.

यामृषयो भूतकृतो मेधां मेधाविनो विदुः ।
तया मामद्य मेधयाग्ने मेधाविनं कृणु ॥ ६.१०८.४ ॥

भूतांची निर्मिती करणारे ऋषी व मेधावी ज्या मेधेला जाणतात, त्या मेधेने, हे अग्ने, आज मला मेधावी कर.

मेधां सायं मेधां प्रातर्मेधां मध्यन्दिनं परि ।
मेधां सूर्यस्य रश्मिभिर्वचसा वेशयामहे ॥ ६.१०८.५ ॥

सायंकाळची मेधा, प्रातःकाळची मेधा, मध्यान्हीची मेधा — सूर्याच्या किरणांसह, वाणीने, आम्ही मेधेला प्रवेश करवतो.