अथर्ववेद · सूक्त 6.12

6.12.1

परि द्यामिव सूर्योऽहीनां जनिमागमम् ।
रात्री जगदिवान्यद्धंसात्तेना ते वारये विषम् ॥ ६.१२.१ ॥

सूर्य आकाशाभोवती फिरतो तसा मी सर्पांचा जन्म जाणतो. रात्र जग आणि हंसापेक्षा वेगळी आहे, त्याच्या योगे मी तुझे विष दूर करतो.

यद्ब्रह्मभिर्यदृषिभिर्यद्देवैर्विदितं पुरा ।
यद्भूतं भव्यमासन्वत्तेना ते वारये विषम् ॥ ६.१२.२ ॥

ब्राह्मण, ऋषी आणि देव यांनी पूर्वी जे जाणले, जे झाले आणि जे होणार आहे, त्याने मी तुझे विष दूर करतो.

मध्वा पृञ्चे नद्यः पर्वता गिरयो मधु ।
मधु परुष्णी शीपाला शमास्ने अस्तु शं हृदे ॥ ६.१२.३ ॥

मधुराने मी मिसळतो; नद्या, पर्वत आणि टेकड्या मधुर होवोत. परुष्णी आणि शीपाला मधुर होवोत; मुखाला शांती, हृदयाला शांती लाभो.