ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 6.12

6.12.1

परि द्यामिव सूर्योऽहीनां जनिमागमम् ।
रात्री जगदिवान्यद्धंसात्तेना ते वारये विषम् ॥ ६.१२.१ ॥

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଘେରି ଘୂରେ ସେହିପରି ମୁଁ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ଜାଣେ। ରାତ୍ରି ଜଗତ ଓ ହଂସରୁ ଭିନ୍ନ, ସେଥିରେ ମୁଁ ତୁମ ବିଷ ନିବାରଣ କରେ।

यद्ब्रह्मभिर्यदृषिभिर्यद्देवैर्विदितं पुरा ।
यद्भूतं भव्यमासन्वत्तेना ते वारये विषम् ॥ ६.१२.२ ॥

ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଜାଣିଥିଲେ, ଯାହା ହୋଇଛି ଓ ଯାହା ହେବ, ତାହାରି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମ ବିଷ ନିବାରଣ କରେ।

मध्वा पृञ्चे नद्यः पर्वता गिरयो मधु ।
मधु परुष्णी शीपाला शमास्ने अस्तु शं हृदे ॥ ६.१२.३ ॥

ମଧୁରତା ସହିତ ମୁଁ ମିଶାଏ; ନଦୀ, ପର୍ବତ ଓ ପାହାଡ଼ ମଧୁର ହେଉ। ପରୁଷ୍ଣୀ ଓ ଶୀପାଳା ମଧୁର ହେଉ; ମୁଖ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି, ହୃଦୟ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ହେଉ।