ಅಥರ್ವವೇದ · ಸೂಕ್ತ 7.120

7.120.1

प्र पतेतः पापि लक्ष्मि नश्येतः प्रामुतः पत ।
अयस्मयेनाङ्केन द्विषते त्वा सजामसि ॥ ७.१२०.१ ॥

ಓ ಪಾಪಿಷ್ಠ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೇ, ಹಾರಿಹೋಗು, ನಾಶವಾಗು, ದೂರದಿಂದಲೂ ಹಾರಿಹೋಗು. ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೊಕ್ಕೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವನಿಗೆ ಅಂಟಿಸುತ್ತೇವೆ.

या मा लक्ष्मीः पतयालूरजुष्टाभिचस्कन्द वन्दनेव वृक्षम् ।
अन्यत्रास्मत्सवितस्तामितो धा हिरण्यहस्तो वसु नो रराणः ॥ ७.१२०.२ ॥

ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ, ತೂರಾಡುವ ಆ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮರದ ಮೇಲೆ ಬಳ್ಳಿಯಂತೆ ಏರಿದಳು. ಸವಿತೃವೇ, ಅವಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರ ಇಡು. ಚಿನ್ನದ ಕೈಗಳಿಂದ ನಮಗೆ ಧನ ನೀಡು.

एकशतं लक्ष्म्यो मर्त्यस्य साकं तन्वा जनुषोऽधि जाताः ।
तासां पापिष्ठा निरितः प्र हिण्मः शिवा अस्मभ्यं जातवेदो नियच्छ ॥ ७.१२०.३ ॥

ಮರ್ತ್ಯನ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ ನೂರು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಅತಿ ಪಾಪಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇವೆ. ಜಾತವೇದನೇ, ನಮಗೆ ಶುಭಕರರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸು.

एता एना व्याकरं खिले गा विष्ठिता इव ।
रमन्तां पुण्या लक्ष्मीर्याः पापीस्ता अनीनशम् ॥ ७.१२०.४ ॥

ಈ ಪಾಪಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯರನ್ನು ನಾನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳು ಬೇರೆ ನಿಂತಂತೆ. ಪುಣ್ಯ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯರು ರಮಿಸಲಿ; ಪಾಪಿಗಳನ್ನು ನಾನು ನಾಶಗೊಳಿಸಿದ್ದೇನೆ.