అథర్వవేదం · సూక్తం 7.120

7.120.1

प्र पतेतः पापि लक्ष्मि नश्येतः प्रामुतः पत ।
अयस्मयेनाङ्केन द्विषते त्वा सजामसि ॥ ७.१२०.१ ॥

ఓ పాపిష్ఠ లక్ష్మీ, ఎగిరిపో, నశించిపో, దూరం నుండైనా ఎగిరిపో. ఇనుప కొక్కెముతో నిన్ను ద్వేషించేవానికి అంటగడతాము.

या मा लक्ष्मीः पतयालूरजुष्टाभिचस्कन्द वन्दनेव वृक्षम् ।
अन्यत्रास्मत्सवितस्तामितो धा हिरण्यहस्तो वसु नो रराणः ॥ ७.१२०.२ ॥

అవాంఛితమైన, తడబడే ఆ లక్ష్మి నాపై వృక్షంపై తీగ ఎక్కినట్లు ఎక్కింది. సవితా, ఆమెను ఇక్కడ నుండి మా నుండి దూరంగా ఉంచు. బంగారు చేతులతో మాకు ధనం ఇవ్వు.

एकशतं लक्ष्म्यो मर्त्यस्य साकं तन्वा जनुषोऽधि जाताः ।
तासां पापिष्ठा निरितः प्र हिण्मः शिवा अस्मभ्यं जातवेदो नियच्छ ॥ ७.१२०.३ ॥

మర్త్యుని శరీరంతో పాటు జన్మ నుండే పుట్టిన వంద లక్ష్ములు ఉన్నారు. వారిలో అత్యంత పాపిష్ఠురాలిని ఇక్కడ నుండి పంపుతాము. జాతవేదా, మాకు శుభకరులను నిలుపు.

एता एना व्याकरं खिले गा विष्ठिता इव ।
रमन्तां पुण्या लक्ष्मीर्याः पापीस्ता अनीनशम् ॥ ७.१२०.४ ॥

ఈ పాపిష్ఠ లక్ష్ములను నేను వేరుచేశాను, బీడు భూమిలో ఆవులు వేరుగా నిలబడినట్లు. పుణ్య లక్ష్ములు ఆనందించుగాక; పాపులను నేను నాశనం చేశాను.