ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.12

1.12.107

प्र꣡ मꣳहि꣢꣯ष्ठाय गायत ऋ꣣ता꣡व्ने꣢ बृह꣣ते꣢ शु꣣क्र꣡शो꣢चिषे ।
उ꣣पस्तुता꣡सो꣢ अ꣣ग्न꣡ये꣢ ॥ १०७ ॥

ଋତର ରକ୍ଷକ, ମହାନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାଧାରୀ, ପରମ ଦାତା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଅ। ସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ହେ ଲୋକମାନେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ (ଗାଅ)।

प्र꣡ सो अ꣢꣯ग्ने꣣ त꣢वो꣣ति꣡भिः꣢ सु꣣वी꣡रा꣢भिस्तरति꣣ वा꣡ज꣢कर्मभिः ।
य꣢स्य꣣ त्व꣢ꣳ स꣣ख्य꣡मावि꣢꣯थ ॥ १०८ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ରକ୍ଷାରେ, ଉତ୍ତମ ବୀରମାନଙ୍କ ସହିତ, ବଳ କର୍ମରେ ସେ ପାର ହୁଏ; ଯାହାର ବନ୍ଧୁତା ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିଛ ସେ।

तं꣡ गू꣢र्धया꣣꣬स्व꣢꣯र्णरं दे꣣वा꣡सो꣢ दे꣣व꣡म꣢र꣣तिं꣡ द꣢धन्विरे ।
दे꣣वत्रा꣢ ह꣣व्य꣡मू꣢हिषे ॥ १०९ ॥

ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର — ଆକାଶର ପ୍ରଭୁ, ଦେବତାଙ୍କ ଦେବ, ଗତିଶୀଳ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରେରଣା ଦେଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ହବ୍ୟ ଆଣ।

मा꣡ नो꣢ हृणीथा꣣ अ꣡ति꣢थिं꣣ व꣡सु꣢र꣣ग्निः꣡ पु꣢रुप्रश꣣स्त꣢ ए꣣षः꣢ ।
यः꣢ सु꣣हो꣡ता꣢ स्वध्व꣣रः꣢ ॥ ११० ॥

ଆମ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କର ନାହିଁ। ଅତିଥି ଅଗ୍ନି ବସୁ, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ। ଏ ଉତ୍ତମ ହୋତା, ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞବାନ।

भ꣣द्रो꣡ नो꣢अ꣣ग्नि꣡राहु꣢꣯तो भ꣣द्रा꣢ रा꣣तिः꣡ सु꣢भग भ꣣द्रो꣡ अ꣢ध्व꣣रः꣢ ।
भ꣣द्रा꣢ उ꣣त꣡ प्र꣢꣯शस्तयः ॥ १११ ॥

ଆମ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ମଙ୍ଗଳମୟ, ଆହୁତିରେ ଆହୂତ। ହେ ସୌଭାଗ୍ୟବାନ, ଦାନ ମଙ୍ଗଳମୟ, ଯଜ୍ଞ ମଙ୍ଗଳମୟ, ଏବଂ ପ୍ରଶଂସାଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ମଙ୍ଗଳମୟ।

य꣡जि꣢ष्ठं त्वा ववृमहे दे꣣वं꣡ दे꣢व꣣त्रा꣡ होता꣢꣯र꣣म꣡म꣢र्त्यम् ।
अ꣣स्य꣢ य꣣ज्ञ꣡स्य꣢ सु꣣क्र꣡तु꣢म् ॥ ११२ ॥

ତୁମକୁ, ସର୍ବାଧିକ ପୂଜନୀୟ ଦେବତା ଭାବେ, ଆମେ ବରଣ କରୁ — ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋତା ଭାବେ, ଅମର ଭାବେ, ଏହି ଯଜ୍ଞର ସୁସଂକଳ୍ପୀ ସଂଚାଳକ ଭାବେ।

त꣡द꣢ग्ने द्यु꣣म्न꣡मा भ꣢꣯र꣣ यत्सा꣣सा꣡हा꣢ स꣡द꣢ने꣣ कं꣡ चि꣢द꣣त्रि꣡ण꣢म् ।
म꣣न्युं꣡ जन꣢꣯स्य दू꣣꣬ढ्य꣢꣯म् ॥ ११३ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ସେହି ତେଜ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଆଣ; ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳରେ ଗ୍ରାସକାରୀ ଶତ୍ରୁକୁ ତୁମେ ପରାଜିତ କରିପାର, ଏବଂ ଲୋକଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଓ ବିଦ୍ୱେଷ ମଧ୍ୟ ଦମନ କର।

य꣡द्वा उ꣢꣯ वि꣣श्प꣡तिः꣢ शि꣣तः꣡ सुप्री꣢꣯तो꣣ म꣡नु꣢षो वि꣣शे꣢ ।
वि꣢꣫श्वेद꣣ग्निः꣢꣫ प्रति꣣ र꣡क्षा꣢ꣳसि सेधति ॥ ११४ ॥

ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ବିଶ୍ପତି ଅଗ୍ନି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ନିଜ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜ୍ୱଳନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି ହିଁ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଦୂର କରନ୍ତି।