अथर्ववेद · सूक्त 1.20

1.20.1

अदारसृद्भवतु देव सोमास्मिन् यज्ञे मरुतो मृडता नः ।
मा नो विददभिभा मो अशस्तिर्मा नो विदद्वृजिना द्वेष्या या ॥ १.२०.१ ॥

हे देव सोमा, या यज्ञात मरुत आमच्यावर कृपा करोत; आम्हाला पराभव, निंदा किंवा वाकडे द्वेषपूर्ण संकट गाठू नये.

यो अद्य सेन्यो वधोऽघायूनामुदीरते ।
युवं तं मित्रावरुणावस्मद्यावयतं परि ॥ १.२०.२ ॥

आज दुष्टांनी सोडलेला सैन्याचा जो प्रहार आहे, हे मित्रावरुणांनो, तुम्ही दोघे तो आमच्यापासून दूर करा.

इतश्च यदमुतश्च यद्वधं वरुण यावय ।
वि महच्छर्म यच्छ वरीयो यावया वधम् ॥ १.२०.३ ॥

हे वरुणा, इथून आणि तिथून येणारा जो कोणताही प्रहार आहे तो दूर कर; महान आणि विस्तीर्ण आश्रय दे, प्रहार दूर कर.

शास इत्था महामस्यमित्रसाहो अस्तृतः ।
न यस्य हन्यते सखा न जीयते कदा चन ॥ १.२०.४ ॥

अशा प्रकारे तू महान, शत्रूंना जिंकणारा, अजिंक्य आहेस; ज्याचा मित्र मारला जात नाही आणि कधीही पराभूत होत नाही.