અથર્વવેદ · સૂક્ત 15.3

15.3.1

स संवत्सरमूर्ध्वोऽतिष्ठत्तं देवा अब्रुवन् व्रात्य किं नु तिष्ठसीति ॥ १५.३.१ ॥

તે એક સંવત્સર સુધી સીધો ઊભો રહ્યો. દેવોએ તેને કહ્યું, હે વ્રાત્ય, તું કેમ ઊભો છે?

सोऽब्रवीदासन्दीं मे सं भरन्त्विति ॥ १५.३.२ ॥

તેણે કહ્યું, મારા માટે આસંદી ભેગી કરી લાવો.

तस्मै व्रात्यायासन्दीं समभरन् ॥ १५.३.३ ॥

તે વ્રાત્ય માટે તેઓએ આસંદી ભેગી કરી લાવી.

तस्या ग्रीष्मश्च वसन्तश्च द्वौ पादावास्तां शरच्च वर्षाश्च द्वौ ॥ १५.३.४ ॥

તેના બે પગ ગ્રીષ્મ અને વસંત હતા; શરદ અને વર્ષા પણ બે (પગ) હતા.

बृहच्च रथन्तरं चानूच्ये आस्तां यज्ञायज्ञियं च वामदेव्यं च तिरश्च्ये ॥ १५.३.५ ॥

બૃહત અને રથંતર સામો તેના બે આનૂચ્ય (બાજુના દાંડા) હતા; યજ્ઞાયજ્ઞીય અને વામદેવ્ય તિરશ્ચી (આડા દાંડા) હતા.

ऋचः प्राञ्चस्तन्तवो यजूंषि तिर्यञ्चः ॥ १५.३.६ ॥

ઋચાઓ આગળ ફેલાયેલા તાંતણા હતા; યજુસ્ આડા ફેલાયેલા (તાંતણા) હતા.

वेद आस्तरणं ब्रह्मोपबर्हणम् ॥ १५.३.७ ॥

વેદ એ પાથરણું છે, બ્રહ્મ એ ઓશીકું છે.

सामासाद उद्गीथोऽपश्रयः ॥ १५.३.८ ॥

સામ આસન છે, ઉદ્ગીથ ટેકો છે.

तामासन्दीं व्रात्य आरोहत् ॥ १५.३.९ ॥

તે આસંદી પર વ્રાત્ય ચડ્યો.

तस्य देवजनाः परिष्कन्दा आसन्त्संकल्पाः प्रहाय्या विश्वानि भूतान्युपसदः ॥ १५.३.१० ॥

તેના પરિષ્કંદ દેવજનો હતા, સંકલ્પો પ્રહાય્ય હતા, સર્વ ભૂતો ઉપસદ હતાં.

विश्वान्येवास्य भूतान्युपसदो भवन्ति य एवं वेद ॥ १५.३.११ ॥

જે આ રીતે જાણે છે, તેને સર્વ ભૂતો જ ઉપસદ થાય છે.