अथर्ववेद · सूक्त 15.3

15.3.1

स संवत्सरमूर्ध्वोऽतिष्ठत्तं देवा अब्रुवन् व्रात्य किं नु तिष्ठसीति ॥ १५.३.१ ॥

तो एक संवत्सरभर ताठ उभा राहिला. देवांनी त्याला विचारले, हे व्रात्या, तू का उभा आहेस?

सोऽब्रवीदासन्दीं मे सं भरन्त्विति ॥ १५.३.२ ॥

तो म्हणाला, माझ्यासाठी आसंदी एकत्र आणा.

तस्मै व्रात्यायासन्दीं समभरन् ॥ १५.३.३ ॥

त्या व्रात्यासाठी त्यांनी आसंदी एकत्र आणली.

तस्या ग्रीष्मश्च वसन्तश्च द्वौ पादावास्तां शरच्च वर्षाश्च द्वौ ॥ १५.३.४ ॥

तिचे दोन पाय ग्रीष्म आणि वसंत होते; शरद आणि वर्षा हेही दोन (पाय) होते.

बृहच्च रथन्तरं चानूच्ये आस्तां यज्ञायज्ञियं च वामदेव्यं च तिरश्च्ये ॥ १५.३.५ ॥

बृहत् आणि रथंतर ही साम्ये त्याचे दोन आनूच्य (बाजूचे दांडे) होती; यज्ञायज्ञीय आणि वामदेव्य ही तिरश्ची (आडवे दांडे) होती.

ऋचः प्राञ्चस्तन्तवो यजूंषि तिर्यञ्चः ॥ १५.३.६ ॥

ऋचा पुढे पसरलेले धागे होत्या; यजुस् आडवे पसरलेले (धागे) होते.

वेद आस्तरणं ब्रह्मोपबर्हणम् ॥ १५.३.७ ॥

वेद हे अंथरूण, ब्रह्म हे उशी.

सामासाद उद्गीथोऽपश्रयः ॥ १५.३.८ ॥

साम हे आसन, उद्गीथ हा आधार.

तामासन्दीं व्रात्य आरोहत् ॥ १५.३.९ ॥

त्या आसंदीवर व्रात्य आरूढ झाला.

तस्य देवजनाः परिष्कन्दा आसन्त्संकल्पाः प्रहाय्या विश्वानि भूतान्युपसदः ॥ १५.३.१० ॥

त्याचे परिष्कंद देवजन होते, संकल्प प्रहाय्य होते, सर्व भूते उपसद होती.

विश्वान्येवास्य भूतान्युपसदो भवन्ति य एवं वेद ॥ १५.३.११ ॥

असे जाणणाऱ्याला सर्व भूतेच उपसद होतात.