अथर्ववेद · सूक्त 20.133

20.133.1

विततौ किरणौ द्वौ तावा पिनष्टि पूरुषः ।
न वै कुमारि तत्तथा यथा कुमारि मन्यसे ॥ २०.१३३.१ ॥

पसरलेल्या दोन किरणांना पुरुष दळतो. हे कुमारी, तू समजतेस तसे ते नाही.

मातुष्टे किरणौ द्वौ निवृत्तः पुरुषानृते ।
न वै कुमारि तत्तथा यथा कुमारि मन्यसे ॥ २०.१३३.२ ॥

तुझ्या आईच्या दोन किरणा पुरुषाच्या असत्याकडे परत आल्या. हे कुमारी, तू समजतेस तसे ते नाही.

निगृह्य कर्णकौ द्वौ निरायच्छसि मध्यमे ।
न वै कुमारि तत्तथा यथा कुमारि मन्यसे ॥ २०.१३३.३ ॥

दोन कर्णकांना धरून मधून तू ओढतेस. हे कुमारी, तू समजतेस तसे ते नाही.

उत्तानायै शयानायै तिष्ठन्ती वाव गूहसि ।
न वै कुमारि तत्तथा यथा कुमारि मन्यसे ॥ २०.१३३.४ ॥

उताणी झोपलेल्या, निजलेल्या स्त्रीसाठी उभी राहून तू लपवतेस. हे कुमारी, तू समजतेस तसे ते नाही.

श्लक्ष्णायां श्लक्ष्णिकायां श्लक्ष्णमेवाव गूहसि ।
न वै कुमारि तत्तथा यथा कुमारि मन्यसे ॥ २०.१३३.५ ॥

गुळगुळीत हिच्यात, लहान गुळगुळीत हिच्यात तू गुळगुळीतच लपवतेस. हे कुमारी, तू समजतेस तसे ते नाही.

अवश्लक्ष्णमिव भ्रंशदन्तर्लोममति ह्रदे ।
न वै कुमारि तत्तथा यथा कुमारि मन्यसे ॥ २०.१३३.६ ॥

अति गुळगुळीत, घसरणारे, आत केसाळ असे काहीतरी जणू, तलावाच्या पलीकडे. हे कुमारी, तू समजतेस तसे ते नाही.