અથર્વવેદ · સૂક્ત 20.18

20.18.1

वयमु त्वा तदितर्था इन्द्र त्वायन्तः सखायः ।
कण्वा उक्थेभिर्जरन्ते ॥ २०.१८.१ ॥

હે ઇન્દ્ર, તને જ ઇચ્છતા અમે તારા મિત્રો છીએ; એ રીતે કણ્વો સ્તુતિવચનોથી તારી પ્રશંસા કરે છે.

न घेमन्यदा पपन वज्रिन्न् अपसो नविष्टौ ।
तवेदु स्तोमं चिकेत ॥ २०.१८.२ ॥

હે વજ્રધારી, બીજા કોઈને નહીં; નવા કર્મોમાં તારી જ સ્તુતિ થઈ; તારા જ સ્તોત્રને તે જાણે છે.

इच्छन्ति देवाः सुन्वन्तं न स्वप्नाय स्पृहयन्ति ।
यन्ति प्रमादमतन्द्राः ॥ २०.१८.३ ॥

દેવો સોમ કાઢનારને ઇચ્છે છે; ઊંઘ માટે તેઓ ઝંખતા નથી; આળસ વિનાના તેઓ પ્રમાદ તરફ જાય છે.

वयमिन्द्र त्वायवोऽभि प्र णोनुमो वृषन् ।
विद्धि त्वस्य नो वसो ॥ २०.१८.४ ॥

હે ઇન્દ્ર, તને ઇચ્છતા અમે તારી સ્તુતિ કરીએ છીએ; હે વૃષન્, આ અમને જાણવા દે; હે વસુ, અમને ઓળખ.

मा नो निदे च वक्तवेऽर्यो रन्धीरराव्ने ।
त्वे अपि क्रतुर्मम ॥ २०.१८.५ ॥

અમને નિંદકને, બોલનાર શત્રુને, કંજૂસને સોંપીશ નહીં; તારામાં પણ મારો સંકલ્પ છે.

त्वं वर्मासि सप्रथः पुरोयोधश्च वृत्रहन् ।
त्वया प्रति ब्रुवे युजा ॥ २०.१८.६ ॥

તું જ વિશાળ કવચ છે, આગળ લડનાર છે; હે વૃત્રહંતા, તારા સહયોગથી હું પ્રતિસાદ આપું છું.