ಅಥರ್ವವೇದ · ಸೂಕ್ತ 20.18

20.18.1

वयमु त्वा तदितर्था इन्द्र त्वायन्तः सखायः ।
कण्वा उक्थेभिर्जरन्ते ॥ २०.१८.१ ॥

ಇಂದ್ರನೇ, ನಿನ್ನನ್ನೇ ಬಯಸುವ ನಾವು ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು; ಹಾಗೆಯೇ ಕಣ್ವರು ಸ್ತೋತ್ರವಚನಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ.

न घेमन्यदा पपन वज्रिन्न् अपसो नविष्टौ ।
तवेदु स्तोमं चिकेत ॥ २०.१८.२ ॥

ವಜ್ರಧಾರಿಯೇ, ಬೇರೆಯಾರೂ ಅಲ್ಲ; ಹೊಸ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಸ್ತುತಿಸಿದ್ದಾರೆ; ನಿನ್ನ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನೇ ಅವನು ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ.

इच्छन्ति देवाः सुन्वन्तं न स्वप्नाय स्पृहयन्ति ।
यन्ति प्रमादमतन्द्राः ॥ २०.१८.३ ॥

ದೇವತೆಗಳು ಸೋಮವನ್ನು ಹಿಂಡುವವನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ನಿದ್ರೆಗಾಗಿ ಅವರು ಹಂಬಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆಲಸ್ಯವಿಲ್ಲದವರಾಗಿ ಪ್ರಮಾದದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ.

वयमिन्द्र त्वायवोऽभि प्र णोनुमो वृषन् ।
विद्धि त्वस्य नो वसो ॥ २०.१८.४ ॥

ಇಂದ್ರನೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಬಯಸುವ ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇವೆ; ವೃಷನ್, ಇದನ್ನು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸು; ವಸುವೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ಅರಿ.

मा नो निदे च वक्तवेऽर्यो रन्धीरराव्ने ।
त्वे अपि क्रतुर्मम ॥ २०.१८.५ ॥

ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವನಿಗೆ, ಮಾತನಾಡುವ ಶತ್ರುವಿಗೆ, ಜಿಪುಣನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಡ; ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪವಿದೆ.

त्वं वर्मासि सप्रथः पुरोयोधश्च वृत्रहन् ।
त्वया प्रति ब्रुवे युजा ॥ २०.१८.६ ॥

ನೀನೇ ವಿಶಾಲ ಕವಚ; ಮುಂದೆ ಹೋರಾಡುವವನು; ವೃತ್ರಹಂತನೇ, ನಿನ್ನ ನೆರವಿನಿಂದ ನಾನು ಪ್ರತಿಕೂಲವಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತೇನೆ.