अथर्ववेद · सूक्त 20.18

20.18.1

वयमु त्वा तदितर्था इन्द्र त्वायन्तः सखायः ।
कण्वा उक्थेभिर्जरन्ते ॥ २०.१८.१ ॥

हे इंद्रा, तुलाच इच्छिणारे आम्ही तुझे मित्र आहोत; त्याप्रमाणेच कण्व स्तोत्रवचनांनी तुझी स्तुती करतात.

न घेमन्यदा पपन वज्रिन्न् अपसो नविष्टौ ।
तवेदु स्तोमं चिकेत ॥ २०.१८.२ ॥

हे वज्रधारी, दुसऱ्या कोणाला नव्हे; नव्या कर्मांत तुझीच स्तुती केली; तुझेच स्तोत्र तो जाणतो.

इच्छन्ति देवाः सुन्वन्तं न स्वप्नाय स्पृहयन्ति ।
यन्ति प्रमादमतन्द्राः ॥ २०.१८.३ ॥

देव सोम पिळणाऱ्याची इच्छा करतात; झोपेसाठी ते तळमळत नाहीत; आळस नसलेले ते प्रमादाकडे जातात.

वयमिन्द्र त्वायवोऽभि प्र णोनुमो वृषन् ।
विद्धि त्वस्य नो वसो ॥ २०.१८.४ ॥

हे इंद्रा, तुला इच्छिणारे आम्ही तुझी स्तुती करतो; हे वृषन्, हे आम्हाला जाणून दे; हे वसो, आम्हाला ओळख.

मा नो निदे च वक्तवेऽर्यो रन्धीरराव्ने ।
त्वे अपि क्रतुर्मम ॥ २०.१८.५ ॥

आम्हाला निंदकाच्या, बोलणाऱ्या शत्रूच्या, कंजूषाच्या हाती देऊ नकोस; तुझ्यातही माझा संकल्प आहे.

त्वं वर्मासि सप्रथः पुरोयोधश्च वृत्रहन् ।
त्वया प्रति ब्रुवे युजा ॥ २०.१८.६ ॥

तूच विशाल कवच आणि अग्रभागी लढणारा आहेस; हे वृत्रहन्ता, तुझ्या सहाय्याने मी प्रतिउत्तर देतो.