ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 20.18

20.18.1

वयमु त्वा तदितर्था इन्द्र त्वायन्तः सखायः ।
कण्वा उक्थेभिर्जरन्ते ॥ २०.१८.१ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ହିଁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଆମେ ତୁମର ସଖା; ସେହିପରି କଣ୍ୱମାନେ ସ୍ତୋତ୍ରବାକ୍ୟରେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

न घेमन्यदा पपन वज्रिन्न् अपसो नविष्टौ ।
तवेदु स्तोमं चिकेत ॥ २०.१८.२ ॥

ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ; ନୂତନ କର୍ମରେ ତୁମକୁ ହିଁ ସ୍ତୁତି କରାଗଲା; ତୁମ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ସେ ଜାଣେ।

इच्छन्ति देवाः सुन्वन्तं न स्वप्नाय स्पृहयन्ति ।
यन्ति प्रमादमतन्द्राः ॥ २०.१८.३ ॥

ଦେବତାମାନେ ସୋମ ନିଷ୍କାସନକାରୀଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି; ନିଦ୍ରା ପାଇଁ ସେମାନେ ଲାଳାୟିତ ନୁହନ୍ତି; ଆଳସ୍ୟରହିତ ହୋଇ ସେମାନେ ପ୍ରମାଦ ଆଡ଼କୁ ଯାଆନ୍ତି।

वयमिन्द्र त्वायवोऽभि प्र णोनुमो वृषन् ।
विद्धि त्वस्य नो वसो ॥ २०.१८.४ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଆମେ ତୁମର ସ୍ତୁତି କରୁ; ହେ ବୃଷନ୍, ଏହା ଆମକୁ ଜଣାଅ; ହେ ବସୁ, ଆମକୁ ଚିହ୍ନ।

मा नो निदे च वक्तवेऽर्यो रन्धीरराव्ने ।
त्वे अपि क्रतुर्मम ॥ २०.१८.५ ॥

ଆମକୁ ନିନ୍ଦୁକ, କଥା କହୁଥିବା ଶତ୍ରୁ ଓ କୃପଣର ହାତରେ ସମର୍ପଣ କର ନାହିଁ; ତୁମଠାରେ ମଧ୍ୟ ମୋ ସଂକଳ୍ପ ଅଛି।

त्वं वर्मासि सप्रथः पुरोयोधश्च वृत्रहन् ।
त्वया प्रति ब्रुवे युजा ॥ २०.१८.६ ॥

ତୁମେ ହିଁ ବିଶାଳ କବଚ, ଅଗ୍ରରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା; ହେ ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ତୁମ ସହାୟତାରେ ମୁଁ ପ୍ରତିବାଦ କରେ।