अथर्ववेद · सूक्त 20.20

20.20.1

शुष्मिन्तमं न ऊतये द्युम्निनं पाहि जागृविम् ।
इन्द्र सोमं शतक्रतो ॥ २०.२०.१ ॥

शंभर कर्मे करणाऱ्या इंद्रा, आमच्या रक्षणासाठी अत्यंत बलवान, तेजस्वी आणि जागृत सोम प्राशन कर.

इन्द्रियाणि शतक्रतो या ते जनेषु पञ्चसु ।
इन्द्र तानि त आ वृणे ॥ २०.२०.२ ॥

शंभर कर्मे करणाऱ्या इंद्रा, पाच जनांमध्ये असलेली तुझी इंद्रिये, हे इंद्रा, ती मी तुझ्यासाठी वरतो.

अगन्न् इन्द्र श्रवो बृहद्द्युम्नं दधिष्व दुष्टरम् ।
उत्ते शुष्मं तिरामसि ॥ २०.२०.३ ॥

हे इंद्रा, ये; महान कीर्ती आणि दुर्जय तेज स्थापन कर. तुझे बल आम्ही उंचावतो.

अर्वावतो न आ गह्यथो शक्र परावतः ।
उ लोको यस्ते अद्रिव इन्द्रेह तत आ गहि ॥ २०.२०.४ ॥

हे शक्रा, जवळून आमच्याकडे ये, आणि दूरूनही ये. हे वज्रधारी इंद्रा, तुझा जो लोक आहे तेथून येथे ये.

इन्द्रो अङ्गं महद्भयमभि षदप चुच्यवत् ।
स हि स्थिरो विचर्षणिः ॥ २०.२०.५ ॥

इंद्राने निश्चितच मोठ्या भयाला दाबून दूर पळवावे. तो स्थिर आणि सर्वद्रष्टा आहे.

इन्द्रश्च मृलयाति नो न नः पश्चादघं नशत् ।
भद्रं भवाति नः पुरः ॥ २०.२०.६ ॥

इंद्र आमच्यावर कृपा करो; मागून येणारे आमचे पाप नष्ट होवो. आमच्या पुढे कल्याण असो.

इन्द्र आशाभ्यस्परि सर्वाभ्यो अभयं करत् ।
जेता शत्रून् विचर्षणिः ॥ २०.२०.७ ॥

इंद्र सर्व दिशांकडून आम्हाला सर्वत्र अभय देवो. तो शत्रूंना जिंकणारा, सर्वद्रष्टा आहे.