अथर्ववेद · सूक्त 20.27

20.27.1

यदिन्द्राहं यथा त्वमीशीय वस्व एक इत् ।
स्तोता मे गोषखा स्यात् ॥ २०.२७.१ ॥

हे इंद्रा, मी तुझ्यासारखा एकटाच धनाचा स्वामी झालो असतो, तर माझा स्तोता गाईंचा मित्र झाला असता.

शिक्षेयमस्मै दित्सेयं शचीपते मनीषिणे ।
यदहं गोपतिः स्याम् ॥ २०.२७.२ ॥

हे शचीपते, मी गोपती झालो तर या मनीषी पुरुषाला शिक्षण देईन आणि दान करीन.

धेनुष्ट इन्द्र सूनृता यजमानाय सुन्वते ।
गामश्वं पिप्युषी दुहे ॥ २०.२७.३ ॥

हे इंद्रा, तुझी सूनृता धेनू सोम पिळणाऱ्या यजमानासाठी गाय आणि घोडा पोसून दूध देते.

न ते वर्तास्ति राधस इन्द्र देवो न मर्त्यः ।
यद्दित्ससि स्तुतो मघम् ॥ २०.२७.४ ॥

हे इंद्रा, तू स्तुत्य झाल्यावर धन देऊ इच्छिल्यास तुझ्या दानात कोणताही देव किंवा मर्त्य अडथळा ठरत नाही.

यज्ञ इन्द्रमवर्धयद्यद्भूमिं व्यवर्तयत् ।
चक्राण ओपशं दिवि ॥ २०.२७.५ ॥

यज्ञाने इंद्राला वाढवले; त्याने पृथ्वीला फिरवून स्वर्गात अलंकार केला तेव्हा.

वावृधानस्य ते वयं विश्वा धनानि जिग्युषः ।
ऊतिमिन्द्रा वृणीमहे ॥ २०.२७.६ ॥

हे इंद्रा, वाढलेल्या आणि सर्व धने जिंकलेल्या तुझे संरक्षण आम्ही वरतो.