ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 20.27

20.27.1

यदिन्द्राहं यथा त्वमीशीय वस्व एक इत् ।
स्तोता मे गोषखा स्यात् ॥ २०.२७.१ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ପରି ଏକାକୀ ଧନର ଅଧିପତି ହୋଇଥାନ୍ତି, ତେବେ ମୋର ସ୍ତୋତା ଗାଈମାନଙ୍କର ସଖା ହୋଇଥାନ୍ତା।

शिक्षेयमस्मै दित्सेयं शचीपते मनीषिणे ।
यदहं गोपतिः स्याम् ॥ २०.२७.२ ॥

ହେ ଶଚୀପତି, ମୁଁ ଗୋପତି ହେଲେ ଏହି ମନୀଷୀଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବି ଓ ଦାନ ଦେବି।

धेनुष्ट इन्द्र सूनृता यजमानाय सुन्वते ।
गामश्वं पिप्युषी दुहे ॥ २०.२७.३ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ସୂନୃତା ଧେନୁ ସୋମ ନିଷ୍ପୀଡ଼କ ଯଜମାନ ପାଇଁ ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ପୋଷି ଦୁଗ୍ଧ ଦିଏ।

न ते वर्तास्ति राधस इन्द्र देवो न मर्त्यः ।
यद्दित्ससि स्तुतो मघम् ॥ २०.२७.४ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସ୍ତୁତ ହୋଇ ଧନ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ତୁମ ଦାନରେ କୌଣସି ଦେବ ବା ମର୍ତ୍ୟ ବାଧା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।

यज्ञ इन्द्रमवर्धयद्यद्भूमिं व्यवर्तयत् ।
चक्राण ओपशं दिवि ॥ २०.२७.५ ॥

ଯଜ୍ଞ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଲା; ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଘୁରାଇ ଦ୍ୟୁଲୋକରେ ଅଳଙ୍କାର କରିଲେ ସେତେବେଳେ।

वावृधानस्य ते वयं विश्वा धनानि जिग्युषः ।
ऊतिमिन्द्रा वृणीमहे ॥ २०.२७.६ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଢ଼ିଥିବା ଓ ସମସ୍ତ ଧନ ଜିତିଥିବା ତୁମ ରକ୍ଷା ଆମେ ବରଣ କରୁଛୁ।