अथर्ववेद · सूक्त 20.48

20.48.1

अभि त्वा वर्चसा गिरः सिञ्चन्त्या चरण्युवः ।
अभि वत्सं न धेनवः ॥ २०.४८.१ ॥

तेजाने तुझ्याकडे, स्तुती ओतत, चरणाऱ्या गाई वासराकडे जाव्यात तसे.

ता अर्षन्ति शुभ्रियः पृञ्चतीर्वर्चसा पयः ।
जातं जनिर्यथा हृदा ॥ २०.४८.२ ॥

ते तेजस्वी प्रवाह वाहतात, तेजाने दूध मिसळत, हृदयातून जन्मलेल्या जन्मासारखे.

वज्रापवसाध्यः कीर्तिर्म्रियमाणमावहन् ।
मह्यमायुर्घृतं पयः ॥ २०.४८.३ ॥

वज्राने शुद्ध होण्याजोगी कीर्ती, मरणाऱ्याला परत आणत; मला आयुष्य, तूप आणि दूध.

आयं गौः पृश्निरक्रमीदसदन् मातरं पुरः ।
पितरं च प्रयन्त्स्वः ॥ २०.४८.४ ॥

ही ठिपक्यांची गाय आली; आईला पुढे बसवत, वडिलांनाही स्वर्गाकडे जाताना.

अन्तश्चरति रोचना अस्य प्राणादपानतः ।
व्यख्यन् महिषः स्वः ॥ २०.४८.५ ॥

याच्या प्राण व अपानाच्या दरम्यान तेजस्वी रोचना संचार करतात; महान स्वर्गाला प्रकट करत.

त्रिंशद्धामा वि राजति वाक्पतङ्गो अशिश्रियत् ।
प्रति वस्तोरहर्द्युभिः ॥ २०.४८.६ ॥

तीस रूपांचा वाक्-पतंग तेजाळतो; उषेत, दिवसात, प्रकाशांसह आश्रय घेत.