અથર્વવેદ · સૂક્ત 6.117

6.117.1

अपमित्यमप्रतीत्तं यदस्मि यमस्य येन बलिना चरामि ।
इदं तदग्ने अनृणो भवामि त्वं पाशान् विचृतं वेत्थ सर्वान् ॥ ६.११७.१ ॥

જે ન ચૂકવેલું ઉધાર હું છું, યમના બળથી હું જેના વડે ચાલું છું — હે અગ્નિ, હું આનાથી ઋણમુક્ત થાઉં; બધા પાશ છોડવાનું તું જાણે છે.

इहैव सन्तः प्रति दद्म एनज्जीवा जीवेभ्यो नि हराम एनत् ।
अपमित्य धान्यं यज्जघसाहमिदं तदग्ने अनृणो भवामि ॥ ६.११७.२ ॥

અહીં જ રહીને આપણે આને પાછું આપીએ છીએ; જીવિતો પાસેથી જીવો આને પાછું લઈ લે છે. ઉધાર લઈને મેં જે અન્ન ખાધું — હે અગ્નિ, એનાથી હું ઋણમુક્ત થાઉં.

अनृणा अस्मिन्न् अनृणाः परस्मिन् तृतीये लोके अनृणाः स्याम ।
ये देवयानाः पितृयाणश्च लोकाः सर्वान् पथो अनृणा आ क्षियेम ॥ ६.११७.३ ॥

આ લોકમાં ઋણમુક્ત, તે લોકમાં ઋણમુક્ત, ત્રીજા લોકમાં ઋણમુક્ત આપણે થઈએ. દેવયાન અને પિતૃયાણ લોકોના બધા માર્ગો પર ઋણમુક્ત થઈને આપણે વસીએ.