अथर्ववेद · सूक्त 6.117

6.117.1

अपमित्यमप्रतीत्तं यदस्मि यमस्य येन बलिना चरामि ।
इदं तदग्ने अनृणो भवामि त्वं पाशान् विचृतं वेत्थ सर्वान् ॥ ६.११७.१ ॥

जे न फेडलेले उसने कर्ज मी आहे, यमाच्या बलाने मी ज्याद्वारे चालतो — हे अग्ने, यातून मी ऋणमुक्त होवो; सर्व पाश सोडवण्याचे ज्ञान तुला आहे.

इहैव सन्तः प्रति दद्म एनज्जीवा जीवेभ्यो नि हराम एनत् ।
अपमित्य धान्यं यज्जघसाहमिदं तदग्ने अनृणो भवामि ॥ ६.११७.२ ॥

येथेच राहून आम्ही हे परत देतो; जिवंत माणसांकडून जिवंत हे परत घेतात. उधारीवर जे धान्य मी खाल्ले — हे अग्ने, त्यातून मी ऋणमुक्त होवो.

अनृणा अस्मिन्न् अनृणाः परस्मिन् तृतीये लोके अनृणाः स्याम ।
ये देवयानाः पितृयाणश्च लोकाः सर्वान् पथो अनृणा आ क्षियेम ॥ ६.११७.३ ॥

या लोकात ऋणमुक्त, त्या लोकात ऋणमुक्त, तिसऱ्या लोकात ऋणमुक्त आम्ही होवो. देवयान व पितृयान लोकांच्या सर्व मार्गांवर ऋणमुक्त होऊन आम्ही वास करो.