अथर्ववेद · सूक्त 6.4

6.4.1

त्वष्टा मे दैव्यं वचः पर्जन्यो ब्रह्मणस्पतिः ।
पुत्रैर्भ्रातृभिरदितिर्नु पातु नो दुष्टरं त्रायमाणं सहः ॥ ६.४.१ ॥

त्वष्टा माझे दैवी वचन (मान्य करो), पर्जन्य आणि ब्रह्मणस्पती. पुत्र आणि बांधवांसह अदिती आता आमचे रक्षण करो, अजेय आणि तारणारे सामर्थ्य देऊन.

अंशो भगो वरुणो मित्रो अर्यमादितिः पान्तु मरुतः ।
अप तस्य द्वेषो गमेदभिह्रुतो यावयच्छत्रुमन्तितम् ॥ ६.४.२ ॥

अंश, भग, वरुण, मित्र, अर्यमा, अदिती, मरुत रक्षण करोत. कपटी माणसाचा द्वेष त्याच्यापासून दूर जावो; अत्यंत जवळच्या शत्रूला तो हाकलून देवो.

धिये समश्विना प्रावतं न उरुष्या ण उरुज्मन्न् अप्रयुच्छन् ।
द्यौष्पितर्यावय दुच्छुना या ॥ ६.४.३ ॥

बुद्धीसाठी, हे अश्विनौ, आमचे चांगले रक्षण करा; हे विशाल, अखंड, आमचे रक्षण करा. हे द्यौष्पिता, जी दुर्दैवाची गोष्ट आहे ती दूर करा.