ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 7.78

7.78.1

अपचितां लोहिनीनां कृष्णा मातेति शुश्रुम ।
मुनेर्देवस्य मूलेन सर्वा विध्यामि ता अहम् ॥ ७.७८.१ ॥

ଅପଚିତ ଓ ଲୋହିନୀଙ୍କ କଳା ମାତା, ଏପରି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ମୁନି ଦେବଙ୍କ ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ବିଦ୍ଧ କରେ।

विध्याम्यासां प्रथमां विध्यामि उत मध्यमाम् ।
इदं जघन्यामासामा छिनद्मि स्तुकामिव ॥ ७.७८.२ ॥

ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମକୁ ମୁଁ ବିଦ୍ଧ କରେ, ମଧ୍ୟମକୁ ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ଧ କରେ। ଏମାନଙ୍କ ନିମ୍ନ ଭାଗକୁ ଏଠାରେ କାଟେ, ଡାଳ କାଟିବା ପରି।

त्वाष्ट्रेणाहं वचसा वि त ईर्ष्याममीमदम् ।
अथो यो मन्युष्टे पते तमु ते शमयामसि ॥ ७.७८.३ ॥

ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମର ଈର୍ଷା ଦୂର କରିଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଭିତରର ଯେଉଁ କ୍ରୋଧ, ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଶାନ୍ତ କରୁ।

व्रतेन त्वं व्रतपते समक्तो विश्वाहा सुमना दीदिहीह ।
तं त्वा वयं जातवेदः समिद्धं प्रजावन्त उप सदेम सर्वे ॥ ७.७८.४ ॥

ବ୍ରତରେ ତୁମେ, ହେ ବ୍ରତପତି, ଭଲ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇ, ସର୍ବଦା ପ୍ରସନ୍ନମନରେ ଏଠାରେ ଦୀପ୍ତ ହୁଅ। ହେ ଜାତବେଦା, ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ତୁମ ପାଖରେ ଆମେ ସନ୍ତାନ ସହିତ ସମସ୍ତେ ବସିବା।