مهابهاراتا · أدهيايا 1.231
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.231.1
ततो देवर्षयः सर्वे सिद्धाश्च परमर्षयः ।
जग्मुस्तदा परमार्तिं दृष्ट्वा तत्कदनं महत् ॥ १.२३१.१ ॥
فمضى جميع الحكماء الإلهيين والكاملين والحكماء الأعاظم حينئذ، لما رأوا ذلك الدمار العظيم، في حزن شديد.
1.231.2
तेऽभिजग्मुर्जितक्रोधा जितात्मानो जितेन्द्रियाः ।
पितामहस्य भनं जगतः कृपया तदा ॥ १.२३१.२ ॥
فاقترب أولئك الذين غلبوا الغضب، والمتحكمون في أنفسهم، والمسيطرون على حواسهم، بدافع الرحمة بالعالم، من مسكن الجد حينئذ.
1.231.3
ततो ददृशुरासीनं सह देवैः पितामहम् ।
सिद्धैर्ब्रह्मर्षिभिश्चैव समन्तात्परिवारितम् ॥ १.२३१.३ ॥
ثم رأوا الجد جالسًا مع الآلهة، محاطًا من كل جانب بالكاملين والبراهماريشيين.
1.231.4
तत्र देवो महादेवस्तत्राग्निर्वायुना सह ।
चन्द्रादित्यौ च शक्रश्च पारमेष्ठ्यास्तथर्षयः ॥ १.२३१.४ ॥
هناك كان الإله ماهاديفا؛ وهناك كان أغني مع فايو؛ وكان القمر والشمس، وإندرا، وكذلك حكماء بارامشثين.
1.231.5
वैखानसा वालखिल्या वानप्रस्था मरीचिपाः ।
अजाश्चैवाविमूढाश्च तेजोगर्भास्तपस्विनः ॥ १.२३१.५ ॥
وكان هناك أيضًا الفايخاناسا، والفالاخيليا، ومتعبدو الغابات، والمارِيتشيبا، والأجا، والأفيمودها، والزهّاد الذين في أحشائهم نار النور.
1.231.6
ऋषयः सर्व एवैते पितामहमुपागमन् ।
ततोऽभिगम्य ते दीनाः सर्व एव महर्षयः ॥ १.२३१.६ ॥
اقترب جميع هؤلاء الحكماء من الجد؛ ثم إن أولئك الحكماء العظام الحزانى جميعًا، لما دنوا منه، [وقفوا أمامه].
1.231.7
सुन्दोपसुन्दयौः कर्म सर्वमेव शशंसिरे ।
यथा हृतं यथा चैव कृतं येन क्रमेण च ॥ १.२३१.७ ॥
وصفوا جميع أفعال سوندا وأوبسوندا: كيف سُلب ما سُلب، وكيف جرى ما جرى، وبأي تسلسل.
1.231.8
न्यवेदयंस्ततः सर्वमखिलेन पितामहे ।
ततो देवगणाः सर्वे ते चैव परमर्षयः ॥ १.२३१.८ ॥
ثم أبلغوا الجد كل شيء بالتفصيل. ثم جميع زمر الآلهة، وأولئك الحكماء العظماء أيضاً.
1.231.9
तमेवार्थं पुरस्कृत्य पितामहमचोदयन् ।
ततः पितामहः श्रुत्वा सर्वेषां तद्वचस्तदा ॥ १.२३१.९ ॥
وضعوا ذلك الأمر نفسه أمامه وحثّوا الجد. فلما سمع الجد كلامهم جميعاً...
1.231.10
मुहूर्तमिव संचिन्त्य कर्तव्यस्य च निश्चयम् ।
तयोर्वधं समुद्दिश्य विश्वकर्माणमाह्वयत् ॥ १.२३१.१० ॥
وبعد أن تأمل لحظة وعزم على ما ينبغي فعله، قاصداً هلاك ذينك الاثنين، استدعى فيشفاكارمان.
1.231.11
दृष्ट्वा च विश्वकर्माणं व्यादिदेश पितामहः ।
सृज्यतां प्रार्थनीयैका प्रमदेति महातपाः ॥ १.२३१.११ ॥
فلما رأى فيشفاكارمان أمر الجد ذو الزهد العظيم: "فليُخلق امرأة واحدة مرغوبة."
1.231.12
पितामहं नमस्कृत्य तद्वाक्यमभिनन्द्य च ।
निर्ममे योषितं दिव्यां चिन्तयित्वा पुनःपुनः ॥ १.२३१.१२ ॥
وبعد أن انحنى للجد وقبل أمره مرحباً، وتفكّر مراراً، خلق امرأة إلهية.
1.231.13
त्रिषु लोकेषु यत्किंचिद्भूतं स्थावरजङ्गमम् ।
समानयद्दर्शनीयं तत्तदत्र स विश्ववित् ॥ १.२३१.१३ ॥
من كل ما في العوالم الثلاثة من كائنات ساكنة ومتحركة، جمع العليم بكل شيء هنا كل ما هو جدير بالنظر.
1.231.14
कोटिशश्चैव रत्नानि तस्या गात्रे न्यवेशत् ।
तां रत्नसङ्घातमयीमसृजद्देवरूपिणीम् ॥ १.२३१.१४ ॥
وضع على جسدها عشرات الملايين من الجواهر، وخلقها مصنوعة من مجموعة من الجواهر، ذات هيئة إلهية.
1.231.15
सा प्रयत्नेन महता निर्मिता विश्वकर्मणा ।
त्रिषु लोकेषु नारीणां रूपेणाप्रतिमाभवत् ॥ १.२३१.१५ ॥
صنعها فيشفاكارمان بجهد عظيم، فصارت لا مثيل لها في الجمال بين نساء العوالم الثلاثة.
1.231.16
न तस्याः सूक्ष्ममप्यस्ति यद्गात्रे रूपसंपदा ।
नियुक्ता यत्र वा दृष्टिर्न सज्जति निरीक्षताम् ॥ १.२३१.१६ ॥
لم يكن في جسدها جزء دقيق واحد، بفضل ثراء جمالها، لا تعلق عنده أبصار الناظرين.
1.231.17
सा विग्रहवतीव श्रीः कामरूपा वपुष्मती ।
पितामहमुपातिष्ठत्किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ १.२३१.१७ ॥
كانت كأنها الشري متجسدة، قادرة على اتخاذ أي هيئة بإرادتها، ذات جسد جميل. دنت من الجد وقالت: "ماذا أفعل؟"
1.231.18
प्रीतो भूत्वा स दृष्ट्वैव प्रीत्या चास्यै वरं ददौ ।
कान्तत्वं सर्वभूतानां साश्रियानुत्तमं वपुः ॥ १.२३१.१८ ॥
فرح لما رآها، فمنحها بمحبة نعمة: أن تكون محبوبة من جميع الكائنات، وجسدًا ذا بهاء لا يُضاهى.
1.231.19
सा तेन वरदानेन कर्तुश्च क्रियया तदा ।
जहार सर्वभूतानां चक्षूंषि च मनांसि च ॥ १.२३१.१९ ॥
بتلك النعمة وبفعل الخالق، سلبت حينئذٍ أعين جميع الكائنات وقلوبها.
1.231.20
तिलंतिलं समानीय रत्नानां यद्विनिर्मिता ।
तिलोत्तमेति तत्तस्या नाम चक्रे पितामहः ॥ १.२३१.२० ॥
التي صُنعت بجمع ذرّات الجواهر ذرّةً ذرّة، سمّاها الجد «تيلوتّاما».
1.231.21
ब्रह्माणं सा नमस्कृत्य प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत् ।
किं कार्यं मयि भूतेश येनास्म्यद्येह निर्मिता ॥ १.२३१.२१ ॥
سجدت لبرهما وقالت بيدين مضمومتين: «أيها سيد الكائنات، ما المهمة المطلوبة مني، حتى خُلقت هنا اليوم؟»
1.231.22
गच्छ सुन्दोपसुन्दाभ्यामसुराभ्यां तिलोत्तमे ।
प्रार्थनीयेन रूपेण कुरु भद्रे प्रलोभनम् ॥ १.२३१.२२ ॥
اذهبي يا تيلوتّاما إلى الأسورين سُندا وأُپسُندا؛ أيتها الفاضلة، أغويهما بصورة مرغوبة.
1.231.23
त्वत्कृते दर्शादेव रूपसंपत्कृतेन वै ।
विरोधः स्याद्यथा ताभ्यामन्योन्येन तथा कुरु ॥ १.२३१.२३ ॥
من أجلك، بوفرة جمالك، ليحدث بينهما العداء لمجرد رؤيتك — فافعلي ذلك.
1.231.24
सा तथेति प्रतिज्ञाय नमस्कृत्य पितामहम् ।
चकार मण्डलं तत्र विबुधानां प्रदक्षिणम् ॥ १.२३१.२४ ॥
وعدت قائلة: «ليكن كذلك»، وسجدت للجد، ثم دارت هناك دورة تعبّد حول الآلهة.
1.231.25
प्राङ्मुखो भगवानास्ते दक्षिणेन महेश्वरः ।
देवाश्चैवोत्तरेणासन्सर्वतस्त्वृषयोऽभवन् ॥ १.२३१.२५ ॥
جلس المبارك الرب متجهًا نحو الشرق؛ وإلى الجنوب كان ماهيشفارا، وإلى الشمال كانت الآلهة، وفي كل جانب كان هناك حكماء.
1.231.26
कुर्वन्त्यां तु तदा तत्र मण्डलं तत्प्रदक्षिणम् ।
इन्द्रः स्थाणुश्च भगवान्धैर्येण तु परिच्युतौ ॥ १.२३१.२६ ॥
وبينما كانوا يؤدون هناك طواف الدائرة، زلّ إندرا والمبارك سثانو عن ثباتهما.
1.231.27
द्रष्टुकामस्य चात्यर्थं गतायां पार्श्वतस्तथा ।
अन्यदञ्चितपद्माक्षं दक्षिणं निःसृतं मुखम् ॥ १.२३१.२७ ॥
ولرغبته الشديدة في الرؤية، حين انتقل إلى الجانب، ظهر وجه آخر نحو الجنوب، بعينين كاللوتس ممدودتين.
1.231.28
पृष्ठतः परिवर्तन्त्यां पश्चिमं निःसृतं मुखम् ।
गतायां चोत्तरं पार्श्वमुत्तरं निःसृतं मुखम् ॥ १.२३१.२८ ॥
وحين التفت إلى الخلف ظهر وجه نحو الغرب؛ وحين انتقل إلى الجانب الشمالي ظهر وجه نحو الشمال.
1.231.29
महेन्द्रस्यापि नेत्राणां पृष्ठतः पार्श्वतोग्रतः ।
रक्तान्तानां विशालानां सहस्रं सर्वतोऽभवत् ॥ १.२३१.२९ ॥
وصارت عينا الكبير إندرا أيضًا، من الخلف ومن الجانبين ومن الأمام، واسعةً حمراءَ الأطراف، ألفًا من كل جانب.
1.231.30
एवं चतुर्मुखः स्थाणुर्महादेवोऽभवत्पुरा ।
तथा सहस्रनेत्रश्च बभूव बलसूदनः ॥ १.२३१.३० ॥
هكذا صار سثانو، الإله العظيم، ذا أربعة وجوه في الزمن القديم، وصار إندرا، قاتل بالا، ذا ألف عين.
1.231.31
तथा देवनिकायानां महर्षीणां च सर्वशः ।
मुखानि चाभ्यवर्तन्त येन याति तिलोत्तमा ॥ १.२३१.३१ ॥
وكذلك اتجهت وجوه جماعات الآلهة وكبار الحكماء جميعها نحو الجهة التي كانت تمضي إليها تيلوتّما.
1.231.32
तस्या गात्रे निपतिता दृष्टिस्तेषां महात्मनाम् ।
सर्वेषामेव भूयिष्ठमृते देवं पितामहम् ॥ १.२३१.३२ ॥
وقعت نظرات أولئك العظماء، أي جميعهم تقريبًا، على جسدها، عدا الإله الجد.
1.231.33
गच्छन्त्यां तु तया सर्वे देवाश्च परमर्षयः ।
कृतमित्येव तत्कार्यं मेनिरे रूपसंपदा ॥ १.२३१.३३ ॥
وبينما كانت تمضي، ظن الآلهة وكبار الحكماء جميعهم أن المهمة قد أُنجزت، بوفرة جمالها.
1.231.34
तिलोत्तमायां तस्यां तु गतायां लोकभावनः ।
कृतं कार्यमिति श्रीमानब्रवीच्च पितामहः।
सर्वान्विसर्जयामास देवानृषिगणांश्च तान् ॥ १.२३१.३४ ॥
ولما مضت تيلوتّما، قال الجد المجيد، حافظ العوالم: «قد أُنجزت المهمة»، وصرف جميع الآلهة وجماعات الحكماء.