மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.231
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.231.1
ततो देवर्षयः सर्वे सिद्धाश्च परमर्षयः ।
जग्मुस्तदा परमार्तिं दृष्ट्वा तत्कदनं महत् ॥ १.२३१.१ ॥
அப்போது தேவரிஷிகள் அனைவரும், சித்தர்களும், பரமரிஷிகளும் அந்தப் பெரும் அழிவைக் கண்டு மிகுந்த துயரத்துடன் அங்கே சென்றனர்.
1.231.2
तेऽभिजग्मुर्जितक्रोधा जितात्मानो जितेन्द्रियाः ।
पितामहस्य भनं जगतः कृपया तदा ॥ १.२३१.२ ॥
சினத்தை வென்றவர்களும், மனதை அடக்கியவர்களும், புலன்களை வென்றவர்களுமான அவர்கள் அப்போது உலகின் மீதுள்ள கருணையால் பிதாமகரின் இல்லத்தை அடைந்தனர்.
1.231.3
ततो ददृशुरासीनं सह देवैः पितामहम् ।
सिद्धैर्ब्रह्मर्षिभिश्चैव समन्तात्परिवारितम् ॥ १.२३१.३ ॥
பின்னர் அவர்கள் தேவர்களுடன் அமர்ந்திருந்த பிதாமகரைக் கண்டனர்; அவர் சித்தர்களாலும் பிரம்மரிஷிகளாலும் எல்லா பக்கங்களிலும் சூழப்பட்டிருந்தார்.
1.231.4
तत्र देवो महादेवस्तत्राग्निर्वायुना सह ।
चन्द्रादित्यौ च शक्रश्च पारमेष्ठ्यास्तथर्षयः ॥ १.२३१.४ ॥
அங்கே தேவன் மகாதேவர் இருந்தார்; அக்னியும் வாயுவுடன் இருந்தார்; சந்திரனும் சூரியனும், இந்திரனும், பாரமேஷ்ட்யத்தைச் சேர்ந்த ரிஷிகளும் இருந்தனர்.
1.231.5
वैखानसा वालखिल्या वानप्रस्था मरीचिपाः ।
अजाश्चैवाविमूढाश्च तेजोगर्भास्तपस्विनः ॥ १.२३१.५ ॥
வைகானஸர்கள், வாலகில்யர்கள், வானப்ரஸ்தர்கள், மரீசிபர்கள், அஜர்கள், அவிமூடர்கள் மற்றும் தேஜோகர்ப்ப தவசிகளும் அங்கிருந்தனர்.
1.231.6
ऋषयः सर्व एवैते पितामहमुपागमन् ।
ततोऽभिगम्य ते दीनाः सर्व एव महर्षयः ॥ १.२३१.६ ॥
இந்த முனிவர்கள் அனைவரும் பிதாமகரை அணுகினர்; பின்னர் அந்த துயருற்ற மகரிஷிகள் அனைவரும் அவரை அணுகி நின்றனர்.
1.231.7
सुन्दोपसुन्दयौः कर्म सर्वमेव शशंसिरे ।
यथा हृतं यथा चैव कृतं येन क्रमेण च ॥ १.२३१.७ ॥
சுந்தன், உபசுந்தன் ஆகியோரின் அனைத்துச் செயல்களையும் அவர்கள் எடுத்துரைத்தனர் — எவ்வாறு கவர்ந்தனர், எவ்வாறு என்ன செய்தனர், எந்த வரிசையில் என்பதையும்.
1.231.8
न्यवेदयंस्ततः सर्वमखिलेन पितामहे ।
ततो देवगणाः सर्वे ते चैव परमर्षयः ॥ १.२३१.८ ॥
பின்னர் அவர்கள் அனைத்தையும் முழுமையாகப் பிதாமகரிடம் தெரிவித்தனர். பின்னர் தேவர் குழுக்கள் அனைவரும், அந்தப் பரம ரிஷிகளும்.
1.231.9
तमेवार्थं पुरस्कृत्य पितामहमचोदयन् ।
ततः पितामहः श्रुत्वा सर्वेषां तद्वचस्तदा ॥ १.२३१.९ ॥
அந்தக் காரியத்தையே முன்னிறுத்தி அவர்கள் பிதாமகரைத் தூண்டினர். அப்போது பிதாமகர் அனைவரின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு...
1.231.10
मुहूर्तमिव संचिन्त्य कर्तव्यस्य च निश्चयम् ।
तयोर्वधं समुद्दिश्य विश्वकर्माणमाह्वयत् ॥ १.२३१.१० ॥
ஒரு கணம் ஆழ்ந்து சிந்தித்து, செய்ய வேண்டியதைத் தீர்மானித்து, அவ்விருவரின் வதத்தை நோக்கி விஸ்வகர்மாவை அழைத்தார்.
1.231.11
दृष्ट्वा च विश्वकर्माणं व्यादिदेश पितामहः ।
सृज्यतां प्रार्थनीयैका प्रमदेति महातपाः ॥ १.२३१.११ ॥
விஸ்வகர்மாவைக் கண்டு மகா தவசியான பிதாமகர் கட்டளையிட்டார்: "விரும்பத்தக்க ஒரு பெண்ணைப் படையுங்கள்" என்று.
1.231.12
पितामहं नमस्कृत्य तद्वाक्यमभिनन्द्य च ।
निर्ममे योषितं दिव्यां चिन्तयित्वा पुनःपुनः ॥ १.२३१.१२ ॥
பிதாமகரை வணங்கி, அந்தக் கட்டளையை ஏற்று, மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து அவர் ஒரு தெய்வீகப் பெண்ணைப் படைத்தார்.
1.231.13
त्रिषु लोकेषु यत्किंचिद्भूतं स्थावरजङ्गमम् ।
समानयद्दर्शनीयं तत्तदत्र स विश्ववित् ॥ १.२३१.१३ ॥
மூன்று உலகங்களிலும் நிலையான மற்றும் நகரும் எந்த உயிரினங்கள் இருந்தனவோ, அவற்றிலிருந்து காணத்தக்க அனைத்தையும் அனைத்தையும் அறிந்தவர் அங்கே சேகரித்தார்.
1.231.14
कोटिशश्चैव रत्नानि तस्या गात्रे न्यवेशत् ।
तां रत्नसङ्घातमयीमसृजद्देवरूपिणीम् ॥ १.२३१.१४ ॥
கோடி கோடியான ரத்தினங்களை அவளுடைய உடலில் பொருத்தினார்; ரத்தினக் குவியலால் ஆன, தெய்வ உருவம் கொண்ட அவளை அவர் படைத்தார்.
1.231.15
सा प्रयत्नेन महता निर्मिता विश्वकर्मणा ।
त्रिषु लोकेषु नारीणां रूपेणाप्रतिमाभवत् ॥ १.२३१.१५ ॥
அவள் விஸ்வகர்மாவால் பெரும் முயற்சியுடன் படைக்கப்பட்டாள்; மூன்று உலகங்களிலுமுள்ள பெண்களுக்குள் அழகில் ஒப்பற்றவளானாள்.
1.231.16
न तस्याः सूक्ष्ममप्यस्ति यद्गात्रे रूपसंपदा ।
नियुक्ता यत्र वा दृष्टिर्न सज्जति निरीक्षताम् ॥ १.२३१.१६ ॥
அவளுடைய உடலில் அழகுச் செல்வத்தால், பார்ப்பவர்களின் பார்வை பற்றிக்கொள்ளாத ஒரு நுண்ணிய பகுதியும் கூட இல்லை.
1.231.17
सा विग्रहवतीव श्रीः कामरूपा वपुष्मती ।
पितामहमुपातिष्ठत्किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ १.२३१.१७ ॥
அவள் உருவெடுத்த ஸ்ரீ தேவியைப் போல இருந்தாள், விருப்பம்போல் உருவம் கொள்ளக்கூடியவள், அழகிய உடல் கொண்டவள். அவள் பிதாமகரை அணுகி, "நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டாள்.
1.231.18
प्रीतो भूत्वा स दृष्ट्वैव प्रीत्या चास्यै वरं ददौ ।
कान्तत्वं सर्वभूतानां साश्रियानुत्तमं वपुः ॥ १.२३१.१८ ॥
அவளைக் கண்டதும் அவர் மகிழ்ந்து, அன்புடன் அவளுக்கு வரம் அளித்தார்: எல்லா உயிர்களுக்கும் அன்பானவளாகும் தன்மையும், ஒப்பற்ற பேரழகுடைய உடலும்.
1.231.19
सा तेन वरदानेन कर्तुश्च क्रियया तदा ।
जहार सर्वभूतानां चक्षूंषि च मनांसि च ॥ १.२३१.१९ ॥
அந்த வரத்தாலும் படைப்பாளரின் செயலாலும் அவள் அப்போது எல்லா உயிர்களின் கண்களையும் மனங்களையும் கவர்ந்தாள்.
1.231.20
तिलंतिलं समानीय रत्नानां यद्विनिर्मिता ।
तिलोत्तमेति तत्तस्या नाम चक्रे पितामहः ॥ १.२३१.२० ॥
ரத்தினங்களின் துகள் துகளாக ஒன்று சேர்த்து எவளைப் படைத்தாரோ, அவளுக்குப் பிதாமகர் 'திலோத்தமா' என்று பெயரிட்டார்.
1.231.21
ब्रह्माणं सा नमस्कृत्य प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत् ।
किं कार्यं मयि भूतेश येनास्म्यद्येह निर्मिता ॥ १.२३१.२१ ॥
அவள் பிரம்மனை வணங்கி, கைகூப்பிக் கூறினாள்: 'உயிர்களின் தலைவரே, எனக்கு என்ன பணி? அதற்காகவே இன்று நான் இங்கு படைக்கப்பட்டேனா?'
1.231.22
गच्छ सुन्दोपसुन्दाभ्यामसुराभ्यां तिलोत्तमे ।
प्रार्थनीयेन रूपेण कुरु भद्रे प्रलोभनम् ॥ १.२३१.२२ ॥
திலோத்தமையே, சுந்த உபசுந்த என்ற இரு அசுரர்களிடம் செல். நல்லவளே, விரும்பத்தக்க அழகால் அவர்களை மயக்கு.
1.231.23
त्वत्कृते दर्शादेव रूपसंपत्कृतेन वै ।
विरोधः स्याद्यथा ताभ्यामन्योन्येन तथा कुरु ॥ १.२३१.२३ ॥
உன்னைக் காண்பதாலேயே, உன் அழகின் செல்வத்தால், அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் பகை உண்டாகும்படி செய்வாயாக.
1.231.24
सा तथेति प्रतिज्ञाय नमस्कृत्य पितामहम् ।
चकार मण्डलं तत्र विबुधानां प्रदक्षिणम् ॥ १.२३१.२४ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று உறுதியளித்து, பிதாமகரை வணங்கி, அங்கு தேவர்களை வலம் வரும் வட்டத்தை அவள் செய்தாள்.
1.231.25
प्राङ्मुखो भगवानास्ते दक्षिणेन महेश्वरः ।
देवाश्चैवोत्तरेणासन्सर्वतस्त्वृषयोऽभवन् ॥ १.२३१.२५ ॥
பகவான் கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்திருந்தார்; தெற்கே மகேஸ்வரர் இருந்தார்; வடக்கே தேவர்கள் இருந்தனர்; எல்லாப் பக்கமும் ரிஷிகள் இருந்தனர்.
1.231.26
कुर्वन्त्यां तु तदा तत्र मण्डलं तत्प्रदक्षिणम् ।
इन्द्रः स्थाणुश्च भगवान्धैर्येण तु परिच्युतौ ॥ १.२३१.२६ ॥
அவர்கள் அங்கே அந்த வட்டப் பிரதட்சிணத்தைச் செய்துகொண்டிருந்தபோது, இந்திரனும் பகவான் ஸ்தாணுவும் தங்கள் உறுதியிலிருந்து விலகினர்.
1.231.27
द्रष्टुकामस्य चात्यर्थं गतायां पार्श्वतस्तथा ।
अन्यदञ्चितपद्माक्षं दक्षिणं निःसृतं मुखम् ॥ १.२३१.२७ ॥
காண விரும்பியவனாக அவர் பக்கவாட்டில் அதிகமாக நகர்ந்தபோது, தாமரைக் கண்களுடன் நீண்ட மற்றொரு முகம் தெற்குத் திசையில் தோன்றியது.
1.231.28
पृष्ठतः परिवर्तन्त्यां पश्चिमं निःसृतं मुखम् ।
गतायां चोत्तरं पार्श्वमुत्तरं निःसृतं मुखम् ॥ १.२३१.२८ ॥
பின்னால் சுழன்றபோது மேற்குத் திசையில் ஒரு முகம் வெளிப்பட்டது; வடக்குப் பக்கம் சென்றபோது வடக்குத் திசையில் ஒரு முகம் தோன்றியது.
1.231.29
महेन्द्रस्यापि नेत्राणां पृष्ठतः पार्श्वतोग्रतः ।
रक्तान्तानां विशालानां सहस्रं सर्वतोऽभवत् ॥ १.२३१.२९ ॥
மகேந்திரனின் கண்களும் பின்னும், பக்கங்களிலும், முன்னும், சிவந்த விளிம்புகளுடன் அகன்றவையாக, எல்லாப் பக்கமும் சேர்ந்து ஆயிரமாயின.
1.231.30
एवं चतुर्मुखः स्थाणुर्महादेवोऽभवत्पुरा ।
तथा सहस्रनेत्रश्च बभूव बलसूदनः ॥ १.२३१.३० ॥
இவ்வாறு பழங்காலத்தில் ஸ்தாணு மகாதேவர் நான்கு முகங்கள் கொண்டவரானார்; பலசூதனனாகிய இந்திரனும் ஆயிரம் கண்களை உடையவரானார்.
1.231.31
तथा देवनिकायानां महर्षीणां च सर्वशः ।
मुखानि चाभ्यवर्तन्त येन याति तिलोत्तमा ॥ १.२३१.३१ ॥
அதுபோலவே தேவக் கூட்டங்களினதும் மகாரிஷிகளினதும் முகங்கள் அனைத்தும், திலோத்தமை செல்லும் திசையை நோக்கித் திரும்பின.
1.231.32
तस्या गात्रे निपतिता दृष्टिस्तेषां महात्मनाम् ।
सर्वेषामेव भूयिष्ठमृते देवं पितामहम् ॥ १.२३१.३२ ॥
அந்த மகாத்மாக்களின் பார்வை, அனைவரின் பார்வையும் பெரும்பாலும் அவளுடைய உடலிலேயே பதிந்தது; தேவனாகிய பிதாமகரைத் தவிர.
1.231.33
गच्छन्त्यां तु तया सर्वे देवाश्च परमर्षयः ।
कृतमित्येव तत्कार्यं मेनिरे रूपसंपदा ॥ १.२३१.३३ ॥
அவள் சென்றபோதே, தேவர்களும் பரமரிஷிகளும் அனைவரும், அவளுடைய அழகுச் செல்வத்தால் அந்தக் காரியம் நிறைவேறிவிட்டது என்று நினைத்தனர்.
1.231.34
तिलोत्तमायां तस्यां तु गतायां लोकभावनः ।
कृतं कार्यमिति श्रीमानब्रवीच्च पितामहः।
सर्वान्विसर्जयामास देवानृषिगणांश्च तान् ॥ १.२३१.३४ ॥
திலோத்தமை சென்றபின், உலகங்களைக் காப்பவரான மகிமை மிக்க பிதாமகர், 'காரியம் நிறைவேறியது' என்று சொல்லி, அந்த தேவர்கள், ரிஷிக் கூட்டங்கள் அனைவரையும் அனுப்பிவிட்டார்.