Mahābhārata · Adhyāya 1.231
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.231.1
ततो देवर्षयः सर्वे सिद्धाश्च परमर्षयः ।
जग्मुस्तदा परमार्तिं दृष्ट्वा तत्कदनं महत् ॥ १.२३१.१ ॥
Da gingen alle göttlichen Seher, die Vollendeten und die höchsten Weisen, als sie jene große Verwüstung sahen, in großer Qual dorthin.
1.231.2
तेऽभिजग्मुर्जितक्रोधा जितात्मानो जितेन्द्रियाः ।
पितामहस्य भनं जगतः कृपया तदा ॥ १.२३१.२ ॥
Jene, die den Zorn besiegt, sich selbst beherrscht und ihre Sinne bezwungen hatten, traten aus Mitleid mit der Welt damals an die Wohnstätte des Großvaters heran.
1.231.3
ततो ददृशुरासीनं सह देवैः पितामहम् ।
सिद्धैर्ब्रह्मर्षिभिश्चैव समन्तात्परिवारितम् ॥ १.२३१.३ ॥
Dann sahen sie den Großvater zusammen mit den Göttern sitzen, von allen Seiten umgeben von den Vollendeten und den Brahmarshis.
1.231.4
तत्र देवो महादेवस्तत्राग्निर्वायुना सह ।
चन्द्रादित्यौ च शक्रश्च पारमेष्ठ्यास्तथर्षयः ॥ १.२३१.४ ॥
Dort war der Gott Mahādeva; dort war Agni zusammen mit Vāyu; dort waren Mond und Sonne, Indra und ebenso die Seher des Parameṣṭhin.
1.231.5
वैखानसा वालखिल्या वानप्रस्था मरीचिपाः ।
अजाश्चैवाविमूढाश्च तेजोगर्भास्तपस्विनः ॥ १.२३१.५ ॥
Dort waren auch die Vaikhānasas, die Vālakhilyas, die Waldbewohner, die Marīcipas, die Ajas, die Avimūḍhas und die Asketen mit feurigem Inneren.
1.231.6
ऋषयः सर्व एवैते पितामहमुपागमन् ।
ततोऽभिगम्य ते दीनाः सर्व एव महर्षयः ॥ १.२३१.६ ॥
Alle diese Seher traten vor den Großvater; dann traten alle jene betrübten großen Seher zu ihm hin und [stellten sich vor ihn].
1.231.7
सुन्दोपसुन्दयौः कर्म सर्वमेव शशंसिरे ।
यथा हृतं यथा चैव कृतं येन क्रमेण च ॥ १.२३१.७ ॥
Sie erzählten alle Taten Sundas und Upasundas: wie geraubt wurde, wie es geschah und in welcher Reihenfolge.
1.231.8
न्यवेदयंस्ततः सर्वमखिलेन पितामहे ।
ततो देवगणाः सर्वे ते चैव परमर्षयः ॥ १.२३१.८ ॥
Dann berichteten sie dem Großvater alles vollständig. Danach alle Göttergruppen und jene höchsten Weisen ebenso.
1.231.9
तमेवार्थं पुरस्कृत्य पितामहमचोदयन् ।
ततः पितामहः श्रुत्वा सर्वेषां तद्वचस्तदा ॥ १.२३१.९ ॥
Diese Angelegenheit vor ihn bringend, drängten sie den Großvater. Da hörte der Großvater ihrer aller Worte...
1.231.10
मुहूर्तमिव संचिन्त्य कर्तव्यस्य च निश्चयम् ।
तयोर्वधं समुद्दिश्य विश्वकर्माणमाह्वयत् ॥ १.२३१.१० ॥
Nach kurzem Nachdenken und Entschluss, mit der Vernichtung jener beiden im Blick, rief er Viśvakarman herbei.
1.231.11
दृष्ट्वा च विश्वकर्माणं व्यादिदेश पितामहः ।
सृज्यतां प्रार्थनीयैका प्रमदेति महातपाः ॥ १.२३१.११ ॥
Als er Viśvakarman sah, befahl der Großvater von großer Askese: »Es werde eine begehrenswerte Frau erschaffen.«
1.231.12
पितामहं नमस्कृत्य तद्वाक्यमभिनन्द्य च ।
निर्ममे योषितं दिव्यां चिन्तयित्वा पुनःपुनः ॥ १.२३१.१२ ॥
Nachdem er dem Großvater seine Ehrerbietung erwiesen und jenen Befehl gutgeheißen hatte, schuf er, immer wieder überlegend, eine göttliche Frau.
1.231.13
त्रिषु लोकेषु यत्किंचिद्भूतं स्थावरजङ्गमम् ।
समानयद्दर्शनीयं तत्तदत्र स विश्ववित् ॥ १.२३१.१३ ॥
Von allen ruhenden und beweglichen Wesen in den drei Welten sammelte der Allwissende dort alles, was des Anblicks wert war.
1.231.14
कोटिशश्चैव रत्नानि तस्या गात्रे न्यवेशत् ।
तां रत्नसङ्घातमयीमसृजद्देवरूपिणीम् ॥ १.२३१.१४ ॥
Zu Zehntausenden von Millionen setzte er Juwelen auf ihren Körper und erschuf sie, aus einer Masse von Juwelen gebildet, von göttlicher Gestalt.
1.231.15
सा प्रयत्नेन महता निर्मिता विश्वकर्मणा ।
त्रिषु लोकेषु नारीणां रूपेणाप्रतिमाभवत् ॥ १.२३१.१५ ॥
Mit großer Mühe von Viśvakarman geformt, wurde sie an Schönheit unvergleichlich unter den Frauen der drei Welten.
1.231.16
न तस्याः सूक्ष्ममप्यस्ति यद्गात्रे रूपसंपदा ।
नियुक्ता यत्र वा दृष्टिर्न सज्जति निरीक्षताम् ॥ १.२३१.१६ ॥
Es gab nicht einmal einen feinen Teil ihres Körpers, durch den Reichtum ihrer Schönheit, an dem der Blick der Betrachtenden nicht haften geblieben wäre.
1.231.17
सा विग्रहवतीव श्रीः कामरूपा वपुष्मती ।
पितामहमुपातिष्ठत्किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ १.२३१.१७ ॥
Sie war wie Śrī selbst verkörpert, vermochte jede Gestalt nach Belieben anzunehmen und besaß einen schönen Leib. Sie trat zum Großvater und sprach: »Was soll ich tun?«
1.231.18
प्रीतो भूत्वा स दृष्ट्वैव प्रीत्या चास्यै वरं ददौ ।
कान्तत्वं सर्वभूतानां साश्रियानुत्तमं वपुः ॥ १.२३१.१८ ॥
Sogleich erfreut, als er sie sah, gewährte er ihr aus Zuneigung eine Gabe: die Eigenschaft, von allen Wesen geliebt zu werden, und einen Leib von unübertroffenem Glanz.
1.231.19
सा तेन वरदानेन कर्तुश्च क्रियया तदा ।
जहार सर्वभूतानां चक्षूंषि च मनांसि च ॥ १.२३१.१९ ॥
Durch jene Gabe und das Werk des Schöpfers bezauberte sie damals die Augen und Gemüter aller Wesen.
1.231.20
तिलंतिलं समानीय रत्नानां यद्विनिर्मिता ।
तिलोत्तमेति तत्तस्या नाम चक्रे पितामहः ॥ १.२३१.२० ॥
Die aus den Teilchen der Edelsteine, Korn für Korn zusammengetragen, geschaffen wurde — ihr gab der Ahnherr den Namen Tilottamā.
1.231.21
ब्रह्माणं सा नमस्कृत्य प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत् ।
किं कार्यं मयि भूतेश येनास्म्यद्येह निर्मिता ॥ १.२३१.२१ ॥
Brahmā verneigte sie sich und sprach mit gefalteten Händen: 'Herr der Wesen, welche Aufgabe habe ich, dass ich heute hier erschaffen wurde?'
1.231.22
गच्छ सुन्दोपसुन्दाभ्यामसुराभ्यां तिलोत्तमे ।
प्रार्थनीयेन रूपेण कुरु भद्रे प्रलोभनम् ॥ १.२३१.२२ ॥
Geh, Tilottamā, zu den beiden Asuras Sunda und Upasunda; Gütige, verlocke sie mit einer begehrenswerten Gestalt.
1.231.23
त्वत्कृते दर्शादेव रूपसंपत्कृतेन वै ।
विरोधः स्याद्यथा ताभ्यामन्योन्येन तथा कुरु ॥ १.२३१.२३ ॥
Um deinetwillen, durch die Fülle deiner Schönheit, soll schon beim Anblick von dir Feindschaft zwischen ihnen entstehen — so handle.
1.231.24
सा तथेति प्रतिज्ञाय नमस्कृत्य पितामहम् ।
चकार मण्डलं तत्र विबुधानां प्रदक्षिणम् ॥ १.२३१.२४ ॥
Sie versprach: 'So sei es', verneigte sich vor dem Ahnherrn und zog dort einen Kreis der Umwandlung um die Götter.
1.231.25
प्राङ्मुखो भगवानास्ते दक्षिणेन महेश्वरः ।
देवाश्चैवोत्तरेणासन्सर्वतस्त्वृषयोऽभवन् ॥ १.२३१.२५ ॥
Der erhabene Herr saß nach Osten gewandt; im Süden war Maheśvara, im Norden die Götter, und ringsum waren Weise.
1.231.26
कुर्वन्त्यां तु तदा तत्र मण्डलं तत्प्रदक्षिणम् ।
इन्द्रः स्थाणुश्च भगवान्धैर्येण तु परिच्युतौ ॥ १.२३१.२६ ॥
Als sie dort jene Umkreisung des Kreises vollzogen, verloren Indra und der erhabene Sthāṇu ihre Standhaftigkeit.
1.231.27
द्रष्टुकामस्य चात्यर्थं गतायां पार्श्वतस्तथा ।
अन्यदञ्चितपद्माक्षं दक्षिणं निःसृतं मुखम् ॥ १.२३१.२७ ॥
Aus seinem großen Verlangen zu sehen, als er zur Seite ging, trat ein anderes Antlitz nach Süden hervor, mit lotusartig gezogenen Augen.
1.231.28
पृष्ठतः परिवर्तन्त्यां पश्चिमं निःसृतं मुखम् ।
गतायां चोत्तरं पार्श्वमुत्तरं निःसृतं मुखम् ॥ १.२३१.२८ ॥
Als er sich rückwärts wandte, trat ein Antlitz nach Westen hervor; und als er zur nördlichen Seite ging, trat ein Antlitz nach Norden hervor.
1.231.29
महेन्द्रस्यापि नेत्राणां पृष्ठतः पार्श्वतोग्रतः ।
रक्तान्तानां विशालानां सहस्रं सर्वतोऽभवत् ॥ १.२३१.२९ ॥
Auch die Augen des großen Indra wurden, hinten, an den Seiten und vorn, breit und rotrandig, tausend an allen Seiten.
1.231.30
एवं चतुर्मुखः स्थाणुर्महादेवोऽभवत्पुरा ।
तथा सहस्रनेत्रश्च बभूव बलसूदनः ॥ १.२३१.३० ॥
So wurde in alter Zeit Sthāṇu, der große Gott, vierköpfig, und Indra, der Bezwinger Balas, tausendäugig.
1.231.31
तथा देवनिकायानां महर्षीणां च सर्वशः ।
मुखानि चाभ्यवर्तन्त येन याति तिलोत्तमा ॥ १.२३१.३१ ॥
Ebenso wandten sich die Gesichter aller Versammlungen der Götter und großen Weisen dorthin, wo Tilottamā ging.
1.231.32
तस्या गात्रे निपतिता दृष्टिस्तेषां महात्मनाम् ।
सर्वेषामेव भूयिष्ठमृते देवं पितामहम् ॥ १.२३१.३२ ॥
Der Blick jener Großherzigen fiel fast alle auf ihren Körper, außer dem des Gottes Großvater.
1.231.33
गच्छन्त्यां तु तया सर्वे देवाश्च परमर्षयः ।
कृतमित्येव तत्कार्यं मेनिरे रूपसंपदा ॥ १.२३१.३३ ॥
Als sie fortging, glaubten alle Götter und höchsten Weisen, die Aufgabe sei durch die Fülle ihrer Schönheit erfüllt.
1.231.34
तिलोत्तमायां तस्यां तु गतायां लोकभावनः ।
कृतं कार्यमिति श्रीमानब्रवीच्च पितामहः।
सर्वान्विसर्जयामास देवानृषिगणांश्च तान् ॥ १.२३१.३४ ॥
Als Tilottamā gegangen war, sprach der erhabene Großvater, Erhalter der Welten: 'Die Aufgabe ist vollbracht', und entließ alle Götter und Scharen der Weisen.